Bajka o syrence Arielce i błyszczącej perle

— Bajka do czytania —

W ciepłym, błękitnym morzu, gdzie woda jest miękka jak aksamit, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Miała złote włosy jak promienie słońca i ogon pokryty srebrnymi łuskami, które błyszczały w świetle.

Arielka uwielbiała pływać wśród kolorowych koralowców i zbierać muszelki. Każdego dnia znajdowała coś nowego – różową muszelkę, małą gwiazdkę morską albo kamyk, który mienił się jak klejnot.

Pewnego dnia zobaczyła coś wyjątkowego – małą, okrągłą perłę, która świeciła delikatnym blaskiem. Perła leżała na dnie, otoczona wodorostami. Arielka podpłynęła bliżej i wzięła ją do rączki. „Jaka piękna!” – szepnęła zachwycona.

Postanowiła zabrać perłę do swojego domku w koralowej grocie. Tam oglądała ją z każdej strony. Perła migotała jak księżyc w letnią noc. Arielka pomyślała: „Będzie moim najcenniejszym skarbem”.

Nagle usłyszała cichutkie westchnienie. To była mała rybka o imieniu Fela. Rybka miała łzę w oku i płakała. „Co się stało?” – zapytała Arielka. „Zgubiłam swoją srebrną łuskę” – odpowiedziała Fela. „Bez niej nie błyszczę w tańcu z falami.”

Arielka spojrzała na perłę, a potem na smutną rybkę. Zrozumiała, że perła może pocieszyć Felę. Podała ją rybce i powiedziała: „Mam coś, co rozświetli twój dzień.” Fela wzięła perłę, a jej oczka zaświeciły radością. „Dziękuję, Arielko! Teraz znów będę piękna!”

Fala zatańczyła wokół nich, a Arielka poczuła, że jej serce jest pełne ciepła. Płynąc do domu, myślała o tym, jak dobrze jest dzielić się z innymi. Nawet bez perły czuła się bogata.

Gdy zapadł wieczór, księżyc rozświetlił morze srebrnym blaskiem. Arielka położyła się w swoim łóżku z piany morskiej, otulona miękkością fal. Przymknęła oczy, a wokół niej tańczyły gwiazdy. „Dobranoc, morze. Dobranoc, perło w rybki ogonie. Dobranoc, mały świecie.” I zasnęła spokojnie.