Bajka o świętym Mikołaju i zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

W małej, śnieżnej wiosce, gdzie domki były przykryte puszystymi czapami śniegu, mieszkał mały zajączek o imieniu Gucio. Gucio miał wszystko, czego potrzebował – ciepły kocyk, marchewki w spiżarce i mnóstwo zabawek. Ale pewnego wieczoru, kiedy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Gucio poczuł, że czegoś mu brakuje. Jego uśmiech gdzieś się zapodział!

Gucio usiadł na swoim łóżeczku i westchnął. Próbował się uśmiechnąć, ale kąciki jego pyszczka opadały w dół. „Co się stało?” – zapytała go mama, głaszcząc go po miękkim futerku. „Nie wiem, mamo. Mój uśmiech zniknął. Chyba się zgubił gdzieś w lesie.” Mama zajączka przytuliła go i powiedziała: „Może jutro go znajdziesz. Teraz pora spać.” Ale Gucio nie mógł zasnąć. Przez okno widział, jak płatki śniegu tańczą w blasku księżyca.

Nagle usłyszał ciche dzwonienie. Dzyń, dzyń, dzyń! To Święty Mikołaj przejeżdżał saniami nad wioską. Mikołaj zauważył smutnego zajączka i zatrzymał się. „Dlaczego nie śpisz, mały przyjacielu?” – zapytał łagodnie. Gucio opowiedział mu o swoim zagubionym uśmiechu. Mikołaj uśmiechnął się pod siwą brodą. „Wiesz, czasem uśmiech nie ginie – on po prostu czeka, aż ktoś go odnajdzie. Pojedźmy go poszukać!”

Wsiedli do sań i polecieli nad lasem. Nagle zobaczyli małą wiewióreczkę, która płakała pod drzewem. „Zgubiłam moje orzeszki na zimę!” – szlochała. Gucio spojrzał na Mikołaja, a potem powiedział: „Mam w domu zapas marchewek, ale nie mam orzeszków. Może znajdziemy je razem?” Mikołaj kiwnął głową i wyczarował z worka garść złotych orzeszków. Wiewióreczka uśmiechnęła się szeroko – a wtedy Gucio poczuł, że jego kąciki pyszczka też unoszą się do góry.

„Brawo!” – zawołał Mikołaj. „Widzisz? Pomagając innemu, twój uśmiech wraca.” Ale Gucio nie był jeszcze pewien, czy to ten prawdziwy. Polecieli dalej. Pod dużą sosną siedział mały jeżyk, który próbował ulepić bałwana, ale bez rączek było mu trudno. Gucio zeskoczył z sań i pomógł mu zrobić śnieżną kulę. Razem ulepili bałwana z patykami i szyszkami. Jeżyk pisnął z radości, a Gucio poczuł, że uśmiech wypełnia mu całe serce.

„Już wiem!” – zawołał Gucio. „Mój uśmiech nie zginął – on się chował, bo myślałem tylko o sobie. Kiedy pomagam innym, wraca!” Mikołaj poklepał go po ramieniu. „Masz rację, Guciu. Największym prezentem, jaki możemy dać, jest dobroć. A uśmiech, który dajesz innym, zawsze wraca do ciebie.”

Wrócili do domku zajączka. Mikołaj zostawił mu małe pudełeczko. W środku było lusterko. „Kiedy poczujesz się smutny, spójrz w nie i przypomnij sobie dzisiejszą przygodę” – powiedział Mikołaj i odjechał w gwiaździstą noc.

Gucio położył się do łóżeczka. Przez okno widział migoczące gwiazdy i słyszał cichy dźwięk dzwonków. Uśmiechnął się sam do siebie i szepnął: „Dobranoc, Mikołaju. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów będzie mógł komuś pomóc.