Bajka o swingowaniu dla dzieci

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dżungli, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Zuzia uwielbiała patrzeć, jak inne małpki skaczą z gałęzi na gałąź, ale najbardziej fascynowało ją swingowanie – machanie się na lianach, które wyglądało jak taniec w powietrzu.

Pewnego dnia Zuzia postanowiła, że też chce swingować. Znalazła długą, mocną lianę, chwyciła ją mocno i odbiła się od ziemi. Liana zakołysała się, ale Zuzia nie poleciała wysoko – tylko zawisła nieruchomo, trzymając się kurczowo. „To trudniejsze, niż myślałam” – westchnęła.

Przybiegła do niej przyjaciółka, wiewiórka Pola. „Nie martw się, Zuziu! Swingowanie wymaga wprawy. Spróbuj odbić się mocniej i puścić lianę w odpowiednim momencie” – poradziła. Zuzia spróbowała jeszcze raz, ale tym razem puściła lianę za wcześnie i wylądowała w krzaku malin. „Ups!” – zaśmiała się, otrzepując liście z futerka.

Zuzia nie poddawała się. Ćwiczyła codziennie: najpierw machała się nisko, potem coraz wyżej. Zauważyła, że gdy się uśmiecha i nie myśli o tym, czy jej wyjdzie, liana płynie gładko. „To jak taniec z wiatrem!” – krzyknęła radośnie, gdy udało jej się przelecieć z jednej liany na drugą.

Inne małpki zobaczyły, jak Zuzia się bawi i też chciały spróbować. Zuzia pokazała im, jak trzymać lianę i jak odbijać się nogami. Wkrótce cała grupa swingowała razem, śmiejąc się i próbując nowych sztuczek. „Nie chodzi o to, kto poleci najwyżej, ale o to, że wszyscy się dobrze bawimy” – powiedziała Zuzia.

Pewnego dnia do dżungli przyszedł starszy małp, pan Leon, który był mistrzem swingowania. Popatrzył na małpki i powiedział: „Widzę, że świetnie się bawicie. Pamiętajcie, że swingowanie to nie tylko siła, ale też radość i cierpliwość. Każdy z was ma swój własny styl”. Zuzia poczuła dumę, bo wiedziała, że właśnie to odkryła.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Zuzia usiadła na swojej ulubionej gałęzi. Czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. „Jutro znów poćwiczę” – pomyślała. Patrzyła na gwiazdy, które zaczynały pojawiać się na niebie, i czuła, jak powieki jej ciążą. W końcu zamknęła oczy, a wiatr delikatnie kołysał jej gałęzią, jakby śpiewał kołysankę.

Dobranoc, Zuziu. Śpij spokojnie, a jutro znów będziesz swingować wśród gwiazd.