Małe kroki do wielkich przygód

— Bajka do czytania —

Mały Jeżyk Ikik mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem. Każdego ranka patrzył przez okno na łąkę pełną kwiatów i biegające dzieci. Jego nóżki były jeszcze malutkie i słabe, a on sam dopiero uczył się stawiać pierwsze kroki.

Pewnego dnia mama jeżyk powiedziała: – Ikiku, czas nauczyć się chodzić dłużej. Zobacz, jak pięknie jest na łące! – Ikik westchnął, bo bał się upadków. Ale obiecał sobie: „Spróbuję jeszcze raz.”

Wyszedł z norki i postawił pierwszy krok. Nóżka zachwiała się, ale Ikik utrzymał równowagę. Drugi krok był lepszy, a trzeci – jeszcze pewniejszy. Z każdym krokiem czuł się odważniejszy.

Nagle zobaczył biedronkę Basię, która tańczyła na listku. – Chodź ze mną! – zawołała. – Pokażę ci, jak skakać po kamieniach! – Ikik uśmiechnął się i ruszył za nią. Skakał, choć czasem potykał się o korzenie.

Potem spotkał zająca Stefana, który uczył się biegać. – Bieganie to szybkie chodzenie! – wyjaśnił Stefan. Pobiegli razem wzdłuż strumyka. Ikikowi było ciężko, ale nie poddawał się. Stefan dopingował go: – Dasz radę!

Pod wieczór Ikik był zmęczony, ale szczęśliwy. Zobaczył, jak daleko zaszedł – od swojej norki aż do wielkiego pagórka. Mama czekała na niego z uśmiechem. – Widzę, że nauczyłeś się czegoś ważnego – powiedziała.

Ikik przytulił się do mamy. – Tak, mamo. Każdy krok to mała przygoda. Nawet gdy jest trudno, warto iść dalej. – Mama pogłaskała go po kolcach i zaprowadziła do norki.

W norce było ciepło i cicho. Ikik położył się na miękkim mchu, a mama opowiedziała mu o gwiazdach, które świecą nad łąką. – Jutro znów pójdziemy na spacer – szepnęła. – Teraz zamknij oczy i śpij dobrze.

Ikik westchnął, a jego oddech stał się równy. Śniło mu się, że chodzi po księżycu, a każdy krok zostawia srebrny ślad. Wokół tańczyły biedronki i zające, a on szedł coraz dalej, spokojny i szczęśliwy.