Pinki i Złote Żołędzie

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała świnka Pinki. Miała różowe uszka i loczek na ogonku, który podskakiwał, kiedy była szczęśliwa. Pinki uwielbiała zbierać błyszczące rzeczy – kolorowe kamyki, srebrne listki i złote żołędzie, które spadały z wielkiego dębu.

Pewnego dnia Pinki znalazła pod dębem aż pięć złotych żołędzi! Były takie lśniące, że odbijały promienie słońca. „Schowam je do skarbonki” – pomyślała i pobiegła do domu. Po drodze spotkała wiewiórkę Rudzię, która smutno patrzyła w górę.

„Co się stało?” – zapytała Pinki. Rudzia westchnęła: „Zgubiłam orzeszka, który miałam na późną zimę. Teraz będę głodna, gdy przyjdą mrozy.” Pinki spojrzała na swoje złote żołędzie. Były piękne, ale czy nakarmią wiewiórkę?

Pinki położyła żołędzie na ziemi i powiedziała: „Weź je, Rudziu. Orzeszki są w środku, a ja i tak lubię patrzeć na niebo.” Rudzia uśmiechnęła się szeroko i przytuliła świnkę. „Dziękuję! Ale przecież to twoje skarby.”

„Skarby są po to, żeby się nimi dzielić” – odpowiedziała Pinki. Wiewiórka pobiegła do swojej dziupli, a po chwili wróciła z małą garstką jagód. „To dla ciebie, za twoje dobre serce.” Pinki zjadła jagody – były słodkie jak miód.

Wieczorem mama świnka zapytała: „Gdzie są twoje złote żołędzie?” Pinki opowiedziała o Rudzi. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała córeczkę po główce. „Jesteś bardzo mądra, Pinki. Pamiętaj, że radość z dzielenia się trwa dłużej niż blask złota.”

Pinki przytuliła się do mamy i zamknęła oczy. Za oknem migotały gwiazdy, a w lesie słychać było cichy szum wiatru. „Dobranoc, mamo” – szepnęła świnka. I zasnęła spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów pobawi się z Rudzią.

A nad całym lasem zapadła cisza. Księżyc świecił srebrzyście, a świnki spały cicho w swoich łóżeczkach. Pinki śniła o złotych żołędziach, które zamieniły się w uśmiechy przyjaciół.