Skarb w Chmurach

— Bajka do czytania —

Pepcia, mała różowa świnka, obudziła się dziś z wielkim marzeniem. Chciała znaleźć prawdziwy skarb – taki, o którym opowiadał dziadek. „Skarb jest ukryty wysoko, w chmurach” – mówił. Pepcia postanowiła, że wyruszy na poszukiwania razem z Kaczką Kasią i Królikiem Piotrusiem.

Najpierw pobiegli do ogrodu. „Może skarb jest pod liściem?” – zastanawiała się Kasia. Przewrócili kilka kamieni, ale znaleźli tylko małego żuczka. „Nie martwcie się” – powiedziała Pepcia. „Skarb w chmurach musi być wyjątkowy. Potrzebujemy drabiny!”

Piotruś przyniósł swoją drewnianą drabinkę. Postawili ją pod najwyższym drzewem. Pepcia wdrapała się pierwsza, ale gałęzie były za gęste. „Nie widzę chmur!” – zawołała. Wtedy Kasia wpadła na pomysł: „Zróbmy latawiec! Poleci wysoko i przyniesie nam skarb.”

Razem zbudowali latawiec z kolorowego papieru i sznurka. Pepcia pomalowała go w różowe serduszka. Kiedy wiatr poderwał go do góry, wszyscy krzyknęli z radości. Latawiec tańczył w powietrzu, ale nie przyniósł żadnego skarbu. „Może skarb to nie rzecz?” – zastanowił się Piotruś.

Nagle zobaczyli, że latawiec zaplątał się w gałęzie. Podbiegli, by go uwolnić. Wtedy z krzaków wyskoczyła mała wiewiórka. „Pomóżcie! Moja dziupla jest pełna wody!” – zapiszczała. Pepcia bez wahania podała jej swoją łopatkę, by wykopać nową norkę. Kasia przyniosła suche liście, a Piotruś pomógł odgrodzić wejście.

Wiewiórka uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję! Jesteście najlepszymi przyjaciółmi, jakich można spotkać.” Wtedy Pepcia spojrzała w niebo. Chmury ułożyły się w kształt serca. „Znalazłam skarb!” – szepnęła. „To nie złoto, ale radość z pomagania i bycia razem.”

Przyjaciele usiedli na trawie, patrząc na zachód słońca. Każdy trzymał w ręku mały kamyk, który znaleźli w ogrodzie. „To będzie nasz skarb” – powiedziała Pepcia. „Będzie nam przypominał, że najważniejsze jest dzielenie się i dobroć.”

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać, Pepcia położyła się do łóżka. Obok niej leżał kamyk. Zamknęła oczy i pomyślała o wiewiórce, o Kasi i Piotrusiu. Czuła się taka szczęśliwa. „Dobranoc, skarbie” – szepnęła mama świnka, całując ją w nosek. I Pepcia zasnęła spokojnie, marząc o chmurach pełnych przyjaźni.