Świnka Iskierka i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała świnka Iskierka. Miała różowe uszka, loczek na ogonku i wielkie, ciekawe świata oczka. Każdego wieczoru przed snem lubiła wyglądać przez okno i liczyć gwiazdy na niebie.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił szczególnie jasno, Iskierka zauważyła coś niezwykłego. Mała, migocząca gwiazdka spadła z nieba prosto do jej ogródka! Świnka cichutko wybiegła z domu i znalazła ją leżącą na liściu maliny. Gwiazdka drżała i świeciła słabym, ciepłym światłem.

– Jesteś zgubiona? – zapytała Iskierka, biorąc ostrożnie gwiazdkę na swoją łapkę. – Nie martw się, pomogę ci wrócić do domu.

Następnego dnia Iskierka poszła do swojego przyjaciela Zajączka Skoczka. – Popatrz, co znalazłam! – powiedziała, pokazując gwiazdkę. Skoczek podskoczył z zachwytu, ale gwiazdka zaiskrzyła jaśniej, jakby się cieszyła. – Musimy ją podnieść wysoko na drzewo! – zaproponował zajączek. Razem zanieśli gwiazdkę na najwyższą gałąź starego dębu.

Lecz gwiazdka nie chciała tam zostać. Kiedy Iskierka i Skoczek odeszli, znów spadła miękko na ziemię. Próbowali podrzucać ją na huśtawce, wkładać do balonika, a nawet prosić sowę Mądrusię o radę. Sowa powiedziała: – Może gwiazdka potrzebuje nie wysokości, ale czyjegoś uśmiechu?

Iskierka pomyślała o tym przez chwilę. Gwiazdka świeciła najjaśniej, gdy wszyscy przyjaciele się nią bawili. – A gdybyśmy tak zaprosili do zabawy wszystkie leśne dzieci? – zaproponowała. Kiedy przyszły borsuki, wiewiórki i jeże, gwiazdka rozbłysła jak małe słoneczko. Wszyscy tańczyli w jej świetle, a ona rosła, rosła… aż uniosła się nad ziemię.

– Dziękuję, Iskierko! – szepnęła gwiazdka, a jej głos brzmiał jak dzwoneczek. – Nauczyłaś mnie, że dzielenie się radością sprawia, że każdy błyszczy mocniej. I wzniosła się wysoko na niebo, zostawiając po sobie srebrzysty pył. Od tamtej pory co wieczór świeci najmocniej, tuż nad domkiem Iskierki.

A Iskierka, otulona ciepłym blaskiem z nieba, zamknęła oczy i pomyślała: „Dobranoc, gwiazdeczko”. Wtedy w całym lesie zapanowała cisza, a wszystkie zwierzęta powoli zasypiały, patrząc na migoczące światło, które niosło im słodkie sny.