Bajka o śwince Pepie i zaczarowanym dzwoneczku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju łąki mieszkała świnka Pepa. Miała różowe uszka, kręcony ogonek i wielkie serce. Pewnego dnia, bawiąc się na podwórku, znalazła pod krzakiem malutki, srebrny dzwoneczek.

Dzwoneczek był piękny – błyszczał w słońcu jak gwiazdka, a kiedy Pepa nim potrząsnęła, wydał dźwięk: dzyń, dzyń, dzyń! – tak czysty i delikatny, że aż zaparło jej dech. „Jaki cudowny!” – pomyślała Pepa i pobiegła pokazać go mamie.

Mama świnka uśmiechnęła się i powiedziała: „To zaczarowany dzwoneczek. Kto go posiada, może spełnić jedno dobre życzenie – ale tylko dla kogoś innego, nie dla siebie.” Pepa zastanowiła się: „Dla kogo chciałabym spełnić życzenie?”

Następnego dnia Pepa spotkała swojego przyjaciela, króliczka Kacperka. Kacperek był smutny, bo zgubił swoją ulubioną marchewkową piłeczkę. Pepa chciała mu pomóc, ale pomyślała: „A jeśli użyję dzwoneczka, żeby znaleźć piłeczkę?”

Potem zobaczyła ptaszka, który miał złamane skrzydło i nie mógł latać. Ptaszek cicho ćwierkał pod krzakiem. Pepa poczuła, że to właśnie jemu powinna pomóc. Zamknęła oczy, potrząsnęła dzwoneczkiem i szepnęła: „Niech skrzydełko ptaszka się zrośnie.”

Nagle wokół dzwoneczka zaiskrzyło, a ptaszek zatrzepotał skrzydłami i wzbił się w powietrze. „Dziękuję, Pepo!” – zaćwierkał radośnie i odleciał. Pepa poczuła w sercu ciepło – większe niż wtedy, gdy trzymała błyszczący dzwoneczek.

Kiedy wróciła do domu, mama zapytała: „Czy spełniłaś swoje życzenie?” Pepa przytuliła mamę i odpowiedziała: „Tak, mamo. I wcale nie żałuję, że nie zatrzymałam dzwoneczka dla siebie. Pomaganie innym jest najlepszym prezentem.”

Tego wieczoru Pepa położyła się do łóżka, a przez okno wpadały do pokoju srebrne promienie księżyca. Zamknęła oczy i usłyszała gdzieś daleko cichutkie dzyń, dzyń, dzyń – jakby dzwoneczek dziękował jej za dobre serce. I tak zasnęła spokojnie, śniąc o gwiazdach.