Bajka o śwince Pepi i tajemniczym dźwięku

— Bajka do czytania —

Mała świnka Pepi mieszkała w przytulnym domku na skraju lasu. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za drzewami, Pepi kładła się w swoim łóżeczku i nasłuchiwała. Dziś usłyszała coś nowego – cichutkie, delikatne „cyk, cyk” dochodzące zza okna.

Pepi wyciągnęła swój ryjek spod kocyka i szepnęła: – Mamo, co to za dźwięk? Mama świnka uśmiechnęła się i przytuliła córeczkę. – To świerszcz, maleńka. Opowiada swoją historię nocy.

Pepi zamknęła oczy i słuchała dalej. Za chwilę usłyszała szum liści – „szu, szu, szu”. – A to? – zapytała cichutko. – To wiatr, który głaszcze drzewa i mówi im dobranoc – odpowiedział tata świnka, głaszcząc Pepi po głowie.

Nagle z daleka dobiegło ciche „hu, hu, hu”. Pepi lekko się przestraszyła i schowała pod kołderkę. – Kto to? – zapytała drżącym głosikiem. – To sowa, przyjaciółka nocy – wyjaśniła mama. – Ona pilnuje, żeby wszystkie zwierzątka spały spokojnie.

Pepi pomyślała chwilę, a potem powiedziała: – Mamo, tato, ja też chcę być jak sowa – pilnować, żeby wszyscy byli bezpieczni. Rodzice uśmiechnęli się i przytulili ją mocno. – Jesteś naszym małym strażnikiem snu – powiedzieli zgodnie.

Pepi poczuła się ważna i dzielna. Znowu nasłuchiwała, ale tym razem usłyszała tylko ciszę. – Cisza też jest ładna – szepnęła. – Cisza to czas, kiedy wszystko odpoczywa – dodał tata, kładąc łapkę na serduszku Pepi.

Mała świnka ziewnęła szeroko. Czuła, że jej powieki robią się ciężkie jak dwa małe kamienie. – Dobranoc, świerszczu, dobranoc, wietrze, dobranoc, sowo – wyszeptała, wtulając się w poduszkę.

I wtedy, tuż przed zaśnięciem, Pepi usłyszała jeszcze jedno – cichutkie „kocham cię” od mamy i taty. To był najpiękniejszy dźwięk ze wszystkich. Zamknęła oczy, a wokół zapanowała spokojna, gwiaździsta noc.