Świnka Pepa i zaczarowany żołądź

— Bajka do czytania —

W małej, różowej chatce na skraju łąki mieszkała świnka Pepa. Miała okrągły ryjek, loczki na ogonku i serce pełne ciekawości. Każdego ranka wybiegała na podwórko, by witać się z motylami i biegać za dmuchawcami.

Pewnego dnia, pod starym dębem, Pepa znalazła coś niezwykłego – złoty żołądź, który mienił się w słońcu jak małe słoneczko. „To musi być zaczarowane!” – pisnęła z radością i schowała go do kieszonki w fartuszku.

Od tej chwili żołądź spełniał jej marzenia: gdy pomyślała o truskawkach, na krzaczku pojawiły się słodkie owoce. Gdy zapragnęła nowej wstążki, ta zaraz znalazła się na jej ogonku. Pepa była szczęśliwa, ale... czuła, że czegoś brakuje.

Następnego dnia spotkała Kacpra Królika, który smutno siedział pod płotem. „Zgubiłem moją marchewkę, a tak mi smutno” – powiedział. Pepa spojrzała na swój żołądź, pomyślała o marchewce – i oto przed Kacprem pojawiła się wielka, pomarańczowa marchew. Królik aż podskoczył z radości.

Potem przyszła Zosia Kózka, która nie miała się w co ubrać na bal u sowy. Pepa pomyślała o sukience, a żołądź sprawił, że na Zosi pojawiła się sukienka w gwiazdki. Kózka zatańczyła z wdzięczności, a serduszko Pepy zabiło mocniej.

Wkrótce wszystkie zwierzęta prosiły o pomoc – Kret o okulary, Sroka o guzik, a Jeż o kocyk. Żołądź spełniał każde życzenie, a Pepa czuła, że dzielenie się daje więcej radości niż posiadanie skarbu tylko dla siebie.

Wieczorem Pepa położyła żołądź na poduszce i szepnęła: „Dziękuję, że nauczyłeś mnie, jak wspaniale jest dawać innym”. Żołądź zabłyszczał ciepłym światłem, a wokół rozsypały się maleńkie gwiazdki, które ułożyły się w tęczę nad jej łóżkiem.

Pepa zamknęła oczka, a w snach znów biegała po łące, dzieląc się skarbami ze wszystkimi przyjaciółmi. W pokoju zapanowała cisza, tylko za oknem gwiazdy mrugały na dobranoc, a księżyc kołysał świnkę do snu.