Mała świnka i gwiazdka dobroci

— Bajka do czytania —

Mała świnka Róża mieszkała w różowym domku na pagórku, a wokół rosły słodkie jagody i stokrotki.

Każdego ranka Róża znajdowała pod krzaczkiem jeden błyszczący kamień. Był różowy jak jej nosek i połyskiwał w słońcu. Kładła go ostrożnie do swojego koszyczka i szeptała: „To mój skarb”.

Pewnego dnia spotkała króliczka Kiczkę, która smutno patrzyła na pusty koszyk. „Zgubiłam moje ulubione nasionko słonecznika” – powiedziała cicho. Róża spojrzała na swoje kamienie, potem na Kiczkę. „Mam coś, co może ci pomóc” – powiedziała i dała jej jeden różowy kamień. „Włóż go do ziemi, a na pewno wyrośnie z niego coś pięknego”.

Króliczek uśmiechnął się szeroko i pobiegł sadzić kamień. Róża poczuła w serduszku ciepło, jakby ktoś zapalił małą świeczkę. „Dzielenie się jest fajne” – pomyślała i poszła dalej.

Niedługo potem usłyszała płacz myszki Nutki. „Nie mam się czym bawić, wszyscy już śpią” – jęknęła myszka. Róża sięgnęła do koszyka i dała jej drugi błyszczący kamień. „Możesz się nim bawić jak małą piłeczką, a potem położysz go pod poduszkę – obiecuje słodkie sny”.

Myszka uradowana potoczyła kamień przed siebie i pobiegła za nim. Róża została z tylko jednym kamieniem, ale wcale nie czuła smutku. Czuła się jak gwiazda, która rozdaje swoje światło.

Wieczorem mama świnka zapytała: „Różo, dlaczego nie masz pełnego koszyka?”. Róża opowiedziała o przyjaciołach. Mama przytuliła ją i powiedziała: „Największe skarby to te, którymi się dzielimy. Twój koszyk jest teraz pełniejszy niż kiedykolwiek”.

Róża wzięła ostatni kamień, wytarła go o policzek i położyła na parapecie. Przez okno widać było pierwszą gwiazdkę. „Dobranoc, mała gwiazdo” – szepnęła i zasnęła otulona ciepłem dobrego uczynku.