Prezent dla Małej Iskierki

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku mieszkała pięcioletnia Zosia. Każdego wieczoru wyglądała przez okno, wypatrując na niebie świateł sań Świętego Mikołaja. Bardzo chciała dostać od niego wymarzony, srebrny dzwoneczek, który śpiewał cichutko jak wiatr.

Pewnego dnia, gdy Zosia pomagała mamie piec pierniki, usłyszała cichutki stukot. To mały, srebrny renifer zapukał w szybę. Miał smutne oczy. – Jestem Iskierka – powiedział. – Mikołaj prosi o pomoc. Zgubił swój worek z prezentami, a do Wigilii został tylko jeden dzień.

Zosia bez wahania włożyła ciepły płaszczyk i ruszyła za reniferem przez ośnieżony las. Śnieg skrzypiał pod butami, a gwiazdy świeciły jak maleńkie latarenki. Iskierka powiedziała, że worek wpadł do głębokiego wąwozu i leży na samym dnie.

– Nie dam rady go wyciągnąć – westchnął renifer. – Jestem za mały. Zosia spojrzała w dół. Worek był ogromny, ale przypomniała sobie, jak tata uczył ją wiązać liny. Znalazła mocny konar i zrobiła pętlę. Iskierka pomógł, ciągnąc z całych sił, a Zosia podważała gałęzią. Wreszcie worek wylądował na śniegu.

W środku były setki błyszczących pudełek. Zosia spojrzała na nie i nagle zrozumiała, że najważniejszy nie jest ten srebrny dzwoneczek, ale to, że mogła pomóc. Iskierka uśmiechnął się i powiedział: – Mikołaj będzie dumny. Pomożesz mi rozwieźć prezenty?

Lecieli saniami nad dachami domów. Zosia widziała uśmiechnięte twarze dzieci przez okna. Gdy wrócili do warsztatu, Mikołaj podziękował jej serdecznie i wręczył małe pudełeczko. – To nie dzwoneczek – powiedział. – To coś cenniejszego.

W środku był mały, srebrny kluczyk. – To klucz do twojego serca – wyjaśnił Mikołaj. – Otwiera drzwi do dobroci. Pamiętaj, że najpiękniejszym prezentem, jaki możesz dać, jest twój czas i uwaga. Zosia przytuliła kluczyk i poczuła ciepło w środku.

Gdy wróciła do domu, mama czekała z gorącym kakao. Zosia opowiedziała o przygodzie, a potem położyła się do łóżka. Przez okno widać było gwiazdę, która mrugała do niej jak Iskierka. Zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, Mikołaju. Dobranoc, Iskierko.