Pusia i jabłka do podziału

— Bajka do czytania —

W małym, różowym domku na skraju zielonej łąki mieszkała sobie mała świnka o imieniu Pusia. Miała okrąglutki brzuszek, różowy ryjek i ogonek zawinięty jak sprężynka. Pusia uwielbiała jeść – najbardziej na świecie lubiła słodkie, czerwone jabłka.

Pewnego dnia Pusia wybiegła do ogródka i zobaczyła, że na jej jabłoni urosły trzy najpiękniejsze jabłka – były duże, soczyste i pachniały wakacjami. Pusia aż podskoczyła z radości. – Będą tylko moje! – pisnęła i zaczęła zrywać jedno jabłko.

Właśnie wtedy na łące pojawił się Kicuś – mały, szary królik z długimi uszami. Był bardzo smutny. – Pusia, popatrz – wyszeptał – mój ogródek jest pusty, nie mam już ani jednej marchewki. Pusia spojrzała na swoje jabłka i zrobiło jej się żal Kicusia.

Z drugiej strony nadbiegła Mela – myszka w niebieskiej sukience. – Pusia, Pusia! – zawołała – zgubiłam mój ulubiony ser i jestem taka głodna! Pusia poczuła, że w jej serduszku coś się zaczyna dziać. Chciała zjeść wszystkie jabłka sama, ale widok smutnych przyjaciół spowodował, że zaczęła się wahać.

Usiadła na trawie i pomyślała. – Hmm – mruknęła – jeśli podzielę się jabłkami, każde z nas dostanie po jednym. To będzie mniej dla mnie, ale… wszyscy będą szczęśliwi. Pusia wzięła głęboki oddech i zdecydowanie skinęła ryjkiem.

Podeszła do Kicusia i podała mu jedno jabłko. – Masz, kolego. A ty, Melo – dodała, wręczając myszce drugie – to dla ciebie. Oczy przyjaciół rozbłysły jak gwiazdy. – Dziękujemy, Pusia! – zawołali razem i zaczęli chrupać jabłka. Pusia również wgryzła się w swoje – było najsłodsze ze wszystkich.

Gdy zjedli ostatni kęs, Kicuś zaproponował, żeby pograć w berka na łące, a Mela pokazała im swoją nową piosenkę. Pusia biegała i śmiała się razem z nimi. Czuła w brzuszku taką ciepłą, miłą radość – wiedziała, że to dlatego, że się podzieliła.

Wieczorem, kiedy księżyc powoli wchodził na niebo, Pusia położyła się w swoim łóżeczku. Popatrzyła przez okno na migoczące gwiazdy i szepnęła: – Dziś nauczyłam się, że dzielenie się sprawia, że radość staje się większa – jak niebo pełne gwiazd. Zamknęła oczy, a sen przyszedł do niej cichutko, jak pluszowy kocyk. Dobranoc, Pusia. Dobranoc, mały czytelniku.