Prezent dla Świętego Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała pięcioletnia Zosia. Był grudzień, a powietrze pachniało piernikami i świerkiem. Zosia uwielbiała Świętego Mikołaja – co roku znajdowała pod choinką piękne prezenty. Ale w tym roku postanowiła, że to ona podaruje Mikołajowi coś wyjątkowego.

Zosia usiadła przy stole i wyjęła kolorowy papier, nożyczki i klej. – Zrobię dla Mikołaja gwiazdkę – szepnęła do swojego pluszowego misia. – Będzie świecić na jego saniach, żeby nie zgubił drogi w śnieżną noc. Pracowała bardzo starannie, wycinając każdy promyk.

Kiedy gwiazdka była gotowa, Zosia położyła ją na parapecie. – Jak Mikołaj ją znajdzie? – zastanawiała się. Tata uśmiechnął się i powiedział: – Wystarczy, że napiszesz do niego list i zostawisz go obok gwiazdki. Może Mikołaj wstąpi po drodze. Zosia natychmiast chwyciła kredkę.

List był krótki: „Drogi Mikołaju, ta gwiazdka jest dla Ciebie, żebyś zawsze trafiał do dzieci. Dziękuję za wszystkie prezenty. Twoja Zosia.” Położyła list i gwiazdkę na parapecie, a potem poszła spać, pełna ciekawości, czy Mikołaj odbierze podarunek.

Tej nocy Zosia obudziła się cichutko. Usłyszała szelest na parapecie. Wyjrzała przez okno i zobaczyła Świętego Mikołaja w czerwonym płaszczu. Trzymał jej gwiazdkę i uśmiechał się szeroko. – Dziękuję, Zosiu – powiedział cicho. – To najpiękniejszy prezent, jaki dostałem. Będę ją nosić zawsze przy sercu.

Zosia odetchnęła z radością. Mikołaj machnął jej ręką i odjechał saniami, a gwiazdka świeciła na niebie jaśniej niż wszystkie inne. Następnego ranka pod choinką czekał na Zosię mały, srebrny medalion – taki sam jak jej gwiazdka, tylko że z napisem: „Dawanie jest magią”.

Zosia założyła medalion na szyję i przytuliła go mocno. Zrozumiała, że najpiękniejsze prezenty to te, które dajemy od serca. Od tej pory każdego roku przygotowywała coś dla Mikołaja – czasem rysunek, czasem pierniczki. A Mikołaj zawsze odbierał jej podarunki, zostawiając w zamian iskierkę radości.

Tej nocy Zosia zasnęła z uśmiechem, a przez okno wpadało blade światło gwiazd. Cicho, spokojnie, jak w bajce. Dobranoc, kochanie – szepnął księżyc, otulając ją srebrnym blaskiem. I gwiazdka Zosi świeciła na niebie przez całą noc, pilnując snu wszystkich dzieci.