Prezent, który nie mieścił się w worku

— Bajka do czytania —

W Krainie Świętego Mikołaja panował przedświąteczny harmider. Elfik Pędziwiatr, najmniejszy z pomocników, układał właśnie prezenty w wielkim worku. Wszystkie paczki wchodziły gładko – pudełka z klockami, pluszaki, książeczki. Nagle Pędziwiatr natknął się na coś ogromnego. To był wielki, puchaty tłumok, który nie chciał się zmieścić w worku, choćby nie wiem jak go pchał i ugniatał.

Elfik sapnął, podparł się pod boki i szturchnął tłumok z całej siły. Ten nawet nie drgnął. Wtedy za plecami usłyszał ciepły, dźwięczny śmiech. To był Święty Mikołaj, który obserwował jego wysiłki z uśmiechem. „Pędziwiatrze, ten prezent nie jest do pakowania do worka. On jest inny niż wszystkie” – powiedział Mikołaj, głaszcząc swoją siwą brodę.

Pędziwiatr zmarszczył nosek. „Inny? Jak to? Wszystkie prezenty muszą być w worku, żebyś mógł je rozwieźć saniami!” – zawołał. Mikołaj podszedł bliżej i położył rękę na puchatym przedmiocie. „To nie jest zwykły podarunek. To wizyta u samotnego chłopca, który bardzo potrzebuje kogoś, kto go wysłucha i spędzi z nim czas. Czasem najlepszym prezentem jest po prostu bycie obok.”

Mikołaj zaprosił Pędziwiatra do sań. Razem polecieli nad ośnieżone lasy i pagórki, aż dotarli do małego domku na skraju polany. W środku mieszkał Julek, chłopiec o wielkich, smutnych oczach. Jego rodzice pracowali do późna, a on często spędzał wieczory sam, patrząc w migoczący płomień świecy.

Mikołaj zapukał do drzwi, a Julek otworzył z zaskoczeniem. Wtedy Mikołaj usiadł obok niego na kanapie, wyjął starą księgę i zaczął czytać opowieść o dzielnym rycerzu. Pędziwiatr tymczasem bawił się z psem Julka, a potem razem upiekli kilka pierników. Chłopiec śmiał się i zapomniał o samotności.

Kiedy nadszedł czas pożegnania, Julek przytulił Mikołaja mocno i szepnął: „Dziękuję. To były najpiękniejsze święta”. W drodze powrotnej Pędziwiatr milczał, ale w jego sercu pojawiło się ciepło. Zrozumiał, że tłumok nie mieścił się do worka, bo nie był rzeczą – był darem obecności i uwagi.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy rozsypały się po niebie jak diamenty, Pędziwiatr położył się do swojego łóżka. Przymknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Wiedział już, że prawdziwa magia świąt nie tkwi w paczkach, ale w sercach ludzi, którzy potrafią być razem. I zasnął spokojnie, słysząc cichy dźwięk dzwonków sań Mikołaja gdzieś w oddali.