Mikołaj i mała gwiazdka

— Bajka do czytania —

Pewnego zimowego wieczoru, Święty Mikołaj pakował ostatnie prezenty. Nagle usłyszał cichutki płacz. Ktoś wołał: „Mikołaju, Mikołaju!”.

Mikołaj wyjrzał przez okno. Na śniegu leżała mała, złota gwiazdka. Trzęsła się z zimna i smutno mrugała. „Spadłam z nieba i nie mogę wrócić” – powiedziała cichutko.

Mikołaj otworzył drzwi i ostrożnie wziął gwiazdkę w dłonie. „Nie martw się, mała. Pomogę ci” – szepnął. Owinął ją w mięciutki, czerwony szalik, żeby jej było ciepło.

Gwiazdka uśmiechnęła się słabo. „Dziękuję” – powiedziała. Mikołaj pomyślał chwilę. „Musimy cię podrzucić wysoko, do innych gwiazd. Mam pomysł!”.

Zaprzęgł renifery i wsiadł do sań. Posadził gwiazdkę na saneczkowym dzwoneczku. Ruszyli w górę, ponad dachy, ponad chmury. Gwiazdka świeciła coraz jaśniej ze szczęścia.

Nad lasem Mikołaj zatrzymał sanie. „Teraz już dasz radę” – powiedział. Gwiazdka podleciała do góry, do swoich sióstr. Zaświeciła najpiękniej, jak umiała.

Mikołaj pomachał jej na pożegnanie. Wrócił do domu, a w jego sercu zrobiło się bardzo ciepło. „Pomaganie jest najlepszym prezentem” – pomyślał.

Tej nocy, gdy zamknął oczy, przed snem zobaczył na niebie jedną jasną gwiazdkę. Mrugała do niego wesoło: „Dobranoc, Mikołaju. Dobranoc, śpij dobrze”.