Prezent od Świętego Mikołaja

— Bajka do czytania —

Mała Zosia siedziała przy oknie i patrzyła w niebo. Właśnie spadła pierwsza gwiazdka. – Czy Święty Mikołaj naprawdę przynosi prezenty? – zapytała mamę. Mama uśmiechnęła się tajemniczo i powiedziała: – Tej nocy sama się przekonasz.

Zosia położyła się do łóżka, ale nie mogła zasnąć. Zasłony lekko falowały, a na parapecie leżała jej czerwona czapka z pomponem. Nagle usłyszała cichutki dźwięk dzwonka. – To może renifer? – szepnęła do pluszowego misia.

Wsłuchała się w ciszę. Dzwonek zabrzmiał znowu, tym razem bliżej. Zosia wstała i na paluszkach podeszła do okna. Na śniegu przed domem stał Święty Mikołaj! Miał okulary na nosie i wielki worek.

– Nie bój się, mała – powiedział Mikołaj miłym, niskim głosem. – Słyszałem twoje pytanie. Chcesz wiedzieć, co jest najpiękniejszym prezentem? Zosia przytaknęła. Mikołaj otworzył worek, ale w środku były tylko trzy puste pudełka.

– To nie są zwykłe pudełka – wyjaśnił. – W każdym możesz schować coś dla kogoś, kogo kochasz. Jeśli dasz coś od serca, pudełko wypełni się radością. Zosia spojrzała na misia, na mamę i na śnieg za oknem. – Czy mogę spróbować? – zapytała.

Otworzyła pierwsze pudełko i włożyła do niego uśmiech misia. Drugie pudełko napełniła ciepłym słowem „dziękuję” dla mamy. Trzecie – delikatnym płatkiem śniegu, który wpadł przez okno. W tej chwili pudełka zaczęły delikatnie świecić.

Mikołaj pogłaskał Zosię po głowie. – Widzisz? Radość, którą dajesz innym, wraca do ciebie jak iskierki. To mój największy prezent. Za chwilę muszę lecieć, ale pamiętaj: każde dobre serce jest jak mała gwiazdka. Żegnaj, Zosiu! – I zniknął wśród iskier.

Zosia wróciła do łóżka, tuląc misia. Pudełka już nie świeciły, ale w jej sercu było ciepło. Wyjrzała przez okno: na niebie błyszczała gwiazda większa od innych. – Dobranoc, Mikołaju – szepnęła. Zamknęła oczy, a śnieg za oknem cicho padał, kołysząc ją do snu.