Bajka o świętym Mikołaju i reniferach dla 6-latka

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko na biegunie północnym, w maleńkiej wiosce otulonej śniegiem, mieszkał Święty Mikołaj. Jego dom był pełen radości, ale tego roku działo się coś dziwnego – renifery, które miały ciągnąć sanie, wciąż się kłóciły.

„To ja jestem najszybszy! Powinienem iść z przodu!” – krzyczał Błyskawiczny. „A ja mam najsilniejsze nogi!” – odpowiadał Tancerz. Każdy renifer chciał być pierwszy, a żaden nie chciał słuchać innych. Nawet Rudolf, który miał czerwony, świecący nos, czuł się pomijany.

Mikołaj westchnął głęboko. „Jak ja mam rozwieźć prezenty, skoro moje renifery nie potrafią się dogadać?” – pomyślał. Postanowił zorganizować spotkanie. „Drogie renifery” – powiedział łagodnie – „każdy z was jest wyjątkowy, ale żeby dostarczyć wszystkie upominki, musicie działać razem.”

Rudolf, który dotąd milczał, podniósł głowę. „Mikołaj ma rację. Kiedy ciągniemy sanie w jednym rzędzie, siła każdego z nas jest potrzebna. Ja z moim nosem oświetlam drogę, a wy nadajecie pęd. Tylko razem możemy polecieć w niebo.”

Renifery spojrzały na siebie. „Rudolf ma rację” – powiedział cicho Błyskawiczny. „Może nie chodzi o to, kto jest pierwszy, tylko o to, żeby dzieci dostały prezenty.” Tancerz skinął głową. „Spróbujmy działać razem.”

Nastał wieczór wigilijny. Renifery stanęły w zaprzęgu, każde na swoim miejscu. Rudolf z przodu świecił swym nosem, a pozostałe równomiernie ciągnęły sanie. Mikołaj uśmiechnął się szeroko – wszystko działało doskonale. Lecąc przez nocne niebo, renifery zrozumiały, że współpraca jest najważniejsza.

Prezenty zostały dostarczone do wszystkich domów, a dzieci obudziły się szczęśliwe. Renifery nigdy więcej się nie kłóciły – wiedziały, że razem są silniejsze. A Rudolf, choć często ostatni w zaprzęgu, czuł się dumny ze swojego nosa, który pomagał całej drużynie.

Kiedy wrócili do domu, zmęczone renifery położyły się w sianie. Mikołaj pogłaskał każde po głowie. „Dobranoc, moi dzielni przyjaciele” – szepnął. Na niebie zapaliły się gwiazdy, a w wiosce zapanowała cisza. Nawet wiatr ucichł, by renifery mogły spokojnie śnić o kolejnej podróży.