Prezent dla małego renifera

— Bajka do czytania —

W dalekiej Laponii, tam gdzie śnieg skrzypi pod nogami, a niebo tańczy kolorami, mieszkał mały renifer o imieniu Rudi. Rudi miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy. Ale najbardziej na świecie chciał latać razem z innymi reniferami Świętego Mikołaja.

Codziennie rano Rudi stawał na wzgórzu i patrzył, jak jego przyjaciele – Bystry, Pędziwiatr i Tupot – wzbijają się w powietrze. Machali kopytkami i śmiali się radośnie. Rudi próbował, ale jego nogi tylko grzęzły w śniegu.

Pewnego dnia podszedł do niego Święty Mikołaj. Miał siwą brodę i okulary w drucianej oprawce. – Dlaczego jesteś smutny, Rudzi? – zapytał łagodnie. – Bo nie umiem latać – szepnął renifer, spuszczając głowę.

Mikołaj usiadł obok niego na sankach. – Wiesz, każdy renifer ma coś wyjątkowego. Bystry jest szybki, Pędziwiatr ma siłę, a Tupot… no, Tupot zawsze wie, którędy iść. Może ty też masz coś, czego nie dostrzegasz?

Rudi pomyślał chwilę. Przypomniał sobie, jak pomógł małej wiewiórce znaleźć orzeszki pod śniegiem, bo słyszał, gdzie chowają się inne zwierzęta. – Ja dobrze słyszę – powiedział cicho. – Słyszę, co mówi śnieg i wiatr.

Mikołaj uśmiechnął się szeroko. – To wspaniały dar! Kiedy lecimy nad lasem, muszę wiedzieć, czy dzieci śpią spokojnie. Ty możesz nasłuchiwać ich cichych oddechów. I tak Rudi został pomocnikiem Mikołaja – latał wprawdzie tylko kilka metrów nad ziemią, ale jego uszy były najważniejsze na świecie.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad chatką Mikołaja, Rudi zasnął przytulony do worka z prezentami. Czuł, że jest potrzebny i kochany. Wokół panowała cisza, tylko gwiazdy mrugały do niego z nieba.

Dobranoc, Rudzi – szepnął wiatr. – Dobranoc – odpowiedziały śnieżynki. A mały renifer uśmiechnął się przez sen, bo wiedział, że każdy ma coś, co czyni go wyjątkowym.