Prezent dla Sowy

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała Zosia. Był grudzień, a za oknem sypał puszysty śnieg. Zosia miała cztery lata i bardzo kochała Mikołaja, ale najbardziej na świecie kochała swoją pluszową sowę, którą dostała od mamy.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy świeciły jasno, a księżyc wyglądał jak wielki, srebrny guzik, Zosia usłyszała cichutki dźwięk dzwonka. "To Mikołaj!" – szepnęła i wyjrzała przez okno.

Przed domkiem stał mały, okrągły Mikołaj z workiem pełnym prezentów. "Witaj, Zosiu!" – powiedział ciepło. "Mam dla ciebie coś wyjątkowego. Ale najpierw powiedz mi, jaki prezent chciałabyś dostać najbardziej?"

Zosia pomyślała chwilę. "Chciałabym dostać wielki, czerwony samochód! Albo lśniącą koronę! Albo..." – urwała i spojrzała na swoją sowę. "Ale wiesz, Mikołaju? Moja sowa jest już taka miła. Gdy jest mi smutno, przytulam ją i wszystko staje się lepsze."

Mikołaj uśmiechnął się tajemniczo. "Dobrze, Zosiu. Mam dla ciebie prezent, ale najpierw zobacz, co ja dostałem od pewnej małej dziewczynki." I z worka wyjął... małą, pluszową sowę, dokładnie taką samą jak ta Zosi.

Zosia aż podskoczyła. "To moja sowa!" – zawołała. "Ale jak?" Mikołaj wyjaśnił: "Twoja mama powiedziała mi, że ty zawsze dzielisz się zabawkami z innymi dziećmi. Nawet gdy ciężko ci się dzielić, robisz to z uśmiechem. Dlatego ja przyniosłem ci coś, co sprawi, że będziesz mogła dzielić się jeszcze bardziej."

I wtedy Mikołaj wyjął z worka pudełko pełne małych, mięciutkich gwiazdek. "To są gwiazdki dobrego serca" – powiedział. "Gdy komuś sprawisz radość, jedna gwiazdka zapali się na niebie. A gdy podarujesz komuś uśmiech, gwiazdka rozbłyśnie najjaśniej."

Zosia spojrzała na swoje dwie sowy – jedną trzymała w rękach, a drugą widziała w worku Mikołaja. I nagle zrozumiała: "Najpiękniejszy prezent to nie ten, który się dostaje, ale ten, który się daje!" – szepnęła. Mikołaj skinął głową, a potem zniknął w śnieżnej ciszy.

Tej nocy Zosia zasnęła przytulając obie sowy. Przez okno widziała, jak na niebie zapala się jedna mała, ciepła gwiazdka – ta od niej, za uśmiech, który podarowała mamie. I wszystko było cicho, miękko i spokojnie, jak w świątecznym śnie.