Mikołaj i puste sanie

— Bajka do czytania —

W małej wiosce, tuż przed Wigilią, Święty Mikołaj zorientował się, że jego wielki worek z prezentami jest zupełnie pusty. Wszystkie zabawki, słodycze i książki rozdał już wcześniej, a teraz czekała go noc pełna podróży, a nie miał nic do rozdania. Usiadł na brzegu sań i westchnął: – Co teraz zrobię? Dzieci będą rozczarowane.

W tej samej wiosce mieszkała siedmioletnia Zosia, która uwielbiała pomagać. Zobaczyła smutnego Mikołaja i podeszła bliżej. – Mikołaju, dlaczego jesteś taki strapiony? – zapytała. Mikołaj westchnął i opowiedział o swoim kłopocie. Zosia pomyślała chwilę i powiedziała: – Nie martw się, pomogę ci! Wiem, co zrobić.

Zosia pobiegła do swoich przyjaciół: Maćka, Antka i Klary. Opowiedziała im o pustym worku i wspólnie wymyślili plan. – Możemy przygotować własne prezenty – zaproponował Maciek. – Każdy z nas ma coś, czym może się podzielić. Antek przyniósł kolorowe sznurki, Klara – rysunki, a Zosia – małe gwiazdki wycięte z papieru.

Dzieci zaprosiły również inne maluchy z wioski. W jednej sali zebrało się dwanaścioro dzieci, a każde coś przyniosło: od kamyków pomalowanych na złoto, po własnoręcznie upieczone ciasteczka. Święty Mikołaj patrzył z zachwytem. – Nie wiedziałem, że w waszych sercach jest tyle dobroci – szepnął wzruszony.

Razem zapakowali drobiazgi w pudełka i zawiązali je wstążkami zrobionymi z bawełnianych nici. Mikołaj pomagał, ale to dzieci decydowały, co komu podarować. – Najpiękniejszym prezentem jest ten, który dajemy od serca – powiedziała Zosia, gdy zawiązywała ostatnią kokardę.

Gdy zapadł wieczór, Mikołaj i dzieci wsiedli do sań. Choć worek nie był wielki, w środku znajdowały się najcenniejsze skarby – uśmiechy, marzenia i przyjaźń. Odwiedzili wszystkie domy, a w każdym zostawili mały upominek. W jednym z domów mieszkała starsza pani, która dostała od Antka rysunek – uśmiechnęła się tak szeroko, że Mikołaj zapamiętał ten widok na zawsze.

Gdy sanie wróciły do wioski, dzieci były zmęczone, ale szczęśliwe. Mikołaj pogłaskał renifery i powiedział: – Dziękuję wam za tę lekcję. Dziś nauczyłem się, że magia świąt nie leży w ilości prezentów, ale w chęci dzielenia się z innymi. Potem zszedł z sań, ukłonił się nisko i szepnął: – Dobranoc, moi mali pomocnicy.

Tamtej nocy Święty Mikołaj położył się spać w swojej małej chatce na skraju lasu. Przez okno wpadało światło gwiazd, a on myślał o wszystkich uśmiechniętych twarzach. Cicho zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że największy prezent już dawno ma w swoim sercu.