Prezent od serca

— Bajka do czytania —

W krainie wiecznego śniegu, gdzie Święty Mikołaj przygotowuje prezenty dla dzieci z całego świata, mieszkał mały elf o imieniu Zygmunt. Zygmunt uwielbiał patrzeć, jak Mikołaj pakuje sanie i wyrusza w podróż. Marzył, żeby kiedyś samemu zostać głównym dostawcą prezentów.

Pewnego dnia Mikołaj zawołał Zygmunta do swojego gabinetu. Elf myślał, że wreszcie dostał wymarzone zadanie, jednak Mikołaj powiedział: „Dziś potrzebuję twojej pomocy w wyjątkowej sprawie. W małym miasteczku mieszka chłopiec o imieniu Kuba. Jest chory i bardzo smutny, bo spędza święta w łóżku. Chciałbym, żebyś dostarczył mu jeden z najpiękniejszych prezentów – mały niebieski dzwoneczek.” Zygmunt spodziewał się czegoś większego, ale skwapliwie zgodził się pomóc.

Zygmunt wziął dzwoneczek i wyruszył saniami ciągniętymi przez renifera o imieniu Baj. Lecąc nad polami i lasami, zauważył pod sobą grupkę dzieci bawiących się na śniegu. Zatrzymał się, by popatrzeć. Jedno z dzieci płakało – zgubiło swoją ulubioną czapkę. Zygmuntowi zrobiło się żal, więc podarował mu zapasowy dzwoneczek, który miał w kieszeni. Dziecko natychmiast się uśmiechnęło.

Gdy Zygmunt dotarł do domu Kuby, zorientował się, że nie ma już głównego prezentu – dzwoneczka. Zmartwiony postanowił wejść i porozmawiać z chłopcem. Kuba leżał w łóżku, patrząc w okno. „Przynosisz mi prezent?” zapytał słabym głosem. Zygmunt spuścił głowę. Wtedy przypomniał sobie, że w drodze widział wiele potrzebujących dzieci. Opowiedział Kubie o swojej podróży i o tym, jak podarował dzwoneczek innemu dziecku.

Kuba wysłuchał uważnie, a potem powiedział: „To wspaniale, że pomogłeś komuś innemu. Ja nie potrzebuję prezentu – wystarczy, że tu jesteś i że ktoś o mnie myśli.” Wtedy Zygmunt poczuł w sercu ciepło. Wyjął z kieszeni małe światełko, które dostał od Mikołaja na wypadek trudnej sytuacji. Światełko rozjaśniło pokój i sprawiło, że oboje poczuli radość.

Nagle w drzwiach stanął Święty Mikołaj. Uśmiechnął się i powiedział: „Zygmuncie, dzisiaj dałeś największy prezent – swój czas i serce. To jest prawdziwa magia świąt.” Zygmunt zrozumiał, że nie trzeba ogromnych paczek, by uszczęśliwić innych. Wystarczy dobroć i uważność.

Tej nocy, gdy wrócił do warsztatu, usiadł na dachu i patrzył w gwiazdy. Było cicho, tylko śnieg cicho prószył. Zygmunt wiedział, że znalazł swoje prawdziwe powołanie – nie chciał być głównym dostawcą, chciał pomagać Mikołajowi i każdego dnia sprawiać, by na twarzach dzieci pojawiał się uśmiech. Gdy w końcu położył się spać, śnił o gwiazdach spadających z nieba prosto w dłonie dzieci.