Prezencik od Gwiazdki

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał mały Miś o imieniu Gucio. Gucio miał mięciutkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły na świat z ciekawością.

Pewnego wieczoru, gdy za oknem padał śnieg, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Gucio usłyszał cichutkie pukanie do drzwi. Otworzył je i zobaczył małe, srebrne pudełeczko przewiązane czerwoną wstążeczką. Na pudełeczku widniał napis: „Dla Gucia od Gwiazdki”.

Gucio ostrożnie rozwiązał wstążeczkę i zajrzał do środka. W pudełeczku leżał mały, złoty dzwoneczek. Kiedy Gucio nim potrząsnął, dzwoneczek wydał dźwięk tak delikatny i czysty jak śpiew ptaków o poranku.

Gucio był zachwycony. Chciał pobiec do swojego przyjaciela, Zajączka Skoczka, aby mu pokazać prezent. Ale po drodze spotkał Sarenkę Łanię, która smutno patrzyła w niebo. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał Gucio. „Zgubiłam swoją ulubioną wstążkę do ogonka” – odpowiedziała Łania.

Gucio pomyślał chwilę, a potem zdjął czerwoną wstążeczkę ze swojego pudełeczka i podał ją Łani. „Proszę, możesz ją wziąć. Będzie ci do twarzy” – powiedział. Łania uśmiechnęła się szeroko i zawiązała wstążkę na ogonku. „Dziękuję, Guciu!” – zawołała radośnie.

Gucio pobiegł dalej, trzymając w łapce złoty dzwoneczek. Nagle usłyszał cichutki płacz. To była mała Wiewióreczka Orzeszek, która siedziała pod drzewem i ocierała łapkami oczka. „Co się stało?” – zapytał Gucio. „Nie mam z kim się bawić, wszyscy są zajęci” – wyszeptała Wiewióreczka.

Gucio uśmiechnął się i potrząsnął dzwoneczkiem. Dźwięk rozniósł się po lesie, a zewsząd zaczęły przybiegać zwierzątka: Łania, Skoczek, a nawet sowa Mądrala. Wszyscy chcieli posłuchać dzwoneczka i pobawić się razem. Gucio zrozumiał, że największym prezentem jest dzielenie się radością z przyjaciółmi.

Kiedy nadszedł wieczór, Gucio położył się do swojego łóżeczka. Za oknem świeciły gwiazdy, a w oddali słychać było cichutki dźwięk dzwoneczka. Gucio zamknął oczy i pomyślał: „Dziękuję, Gwiazdko, za ten wspaniały prezent”. I zasnął spokojnie, otulony ciepłem przyjaźni.