Bajka o Świętym Mikołaju i małym Tomku

— Bajka do czytania —

Pewnego zimowego wieczoru, gdy śnieg przykrył całą okolicę grubą, puszystą kołdrą, mały Tomek wybrał się na spacer do lasu.

Szedł wzdłuż leśnej ścieżki, a jego buty zostawiały głębokie ślady na białym puchu. Nagle usłyszał ciche głosy dochodzące zza gęstych świerków. 'Ojej, utknęliśmy!' – powiedział ktoś zziajanym głosem. Tomek podszedł bliżej i ze zdziwienia otworzył szeroko oczy.

Przed nim stały sanie pełne kolorowych paczek, a w nich Święty Mikołaj, który próbował wyciągnąć je z zaspy. Jego renifery, Rumcajs i Kometka, niespokojnie przebierały kopytami. 'Witaj, mały przyjacielu!' – zawołał Mikołaj z uśmiechem. 'Potrzebuję pomocy, bo prezentów nie zdążę dostarczyć przed snem dzieci'.

Tomek bez wahania podszedł do sań. 'Proszę, niech pan odpocznie, a ja spróbuję odgarnąć śnieg' – powiedział. Chwycił dużą gałąź i zaczął usuwać śnieg spod płóz. Renifery szturchnęły nosami Mikołaja, a ten uśmiechnął się ciepło.

Gdy sanie były już wolne, Mikołaj zapytał: 'Jaki prezent chciałbyś dostać w tym roku, Tomku?' Chłopiec pomyślał chwilę. 'Nie chcę zabawek – szepnął. 'Moja babcia jest chora. Bardzo bym chciał, żeby wyzdrowiała.'

Mikołaj położył mu rękę na ramieniu. 'Takie życzenia spełniają się dzięki miłości i wierze' – powiedział. 'Ja mogę jedynie dodać ci trochę magii'. Wyjął z kieszeni małą, błyszczącą gwiazdkę i podał ją Tomkowi. 'To dla ciebie. Będzie ci przypominać, że każdy dobry uczynek przynosi nadzieję'.

Tomek spojrzał na gwiazdkę, która migotała jak prawdziwa. Schował ją do kieszeni i pomógł Mikołajowi wsiąść do sań. 'Dziękuję!' – zawołał, a Mikołaj odkrzyknął: 'To ja dziękuję! Jesteś wyjątkowym chłopcem!'

Sanie uniosły się w powietrze, a Tomek patrzył, jak znikają wśród gwiazd. Wrócił do domu, gdzie babcia czekała z herbatą. Choć wciąż była słaba, uśmiechnęła się do niego najcieplej jak potrafiła.

Tej nocy Tomek położył się do łóżka i patrzył przez okno na rozgwieżdżone niebo. Wszędzie panowała cisza, a gwiazdka od Mikołaja świeciła nad jego poduszką. Zasypiając, poczuł, że dobro wraca – jak wschód słońca po najciemniejszej nocy. Dobranoc, Tomku. Dobranoc.