Mikołaj i mały zajączek

— Bajka do czytania —

Pewnej śnieżnej zimy, kiedy gwiazdy świeciły jak sreberka, mały zajączek Pompon wyskoczył ze swojej noreczki. Wszędzie leżał puch, a w oddali słychać było cichutkie dzwoneczki. Ktoś się zbliżał!

To był Święty Mikołaj! Miał czerwony płaszcz i brodę jak wata cukrowa. Sanie były pełne prezentów, a renifery grzecznie czekały. Mikołaj uśmiechnął się i powiedział: – Pompon, chcesz mi pomóc rozwieźć podarki do wszystkich dzieci?

Zajączek bardzo się ucieszył. Wskoczył na sanie i razem polecieli nad lasem. Nagle Pompon poczuł, że coś wypadło mu z łapki – to była jego ulubiona marchewka! Zrobiło mu się smutno, bo bardzo ją lubił.

Mikołaj zobaczył, że zajączek ma mokry nosek. – Nie martw się, mały przyjacielu. Prawdziwe prezenty to nie cukierki ani zabawki, ale to, że jesteśmy razem. Uśmiech dziecka i ciepłe serce – to największy skarb.

Pompon pomyślał chwilę i zrozumiał. Uścisnął Mikołaja za rękę. A potem zobaczył, że pod wielką choiną leży jego marchewka. Była cała, tylko oprószona śniegiem. Podniósł ją i schował w koszyczku.

Mikołaj pogłaskał go po uszku i powiedział: – Chodź, rozdajemy prezenty! Każde dziecko dostanie coś małego, ale najważniejsze, że wszyscy są dobrzy i życzliwi. Potem wrócili do sanek, a renifery zatańczyły wesoło na śniegu.

Kiedy wszystkie prezenty trafiły do dzieci, Mikołaj odwiózł Pompona do jego noreczki. – Dobranoc, mały przyjacielu. Pamiętaj, że dobroć jest jak ciepły kocyk – ogrzewa każdego.

Pompon wsunął się do swojego łóżka z marchewki. Za oknem gwiazdy migotały jak małe iskierki. Zamknął oczka i pomyślał: jaki piękny dzień. I zasnął spokojnie, a śnieg cichutko padał na cały las.