Zajączek Wielkanocny i Gwiazda Przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki pomalowane były na żółto i niebiesko, mieszkała Zuzia – sześcioletnia dziewczynka o włosach jak złote promienie słońca.

Zuzia bardzo lubiła Wielkanoc. W tym roku najbardziej cieszyła się na poszukiwanie jajek w ogrodzie, które miała zostawić dla niej Zajączek Wielkanocny. Każdego wieczoru przed świętami wyglądała przez okno, wypatrując długich uszu.

Tydzień przed Wielkanocą, gdy Zuzia bawiła się na podwórku, zobaczyła małego, szarego zajączka, który trzymał w łapkach koszyczek pełen kolorowych pisanek. – Cześć! – powiedział zajączek cienkim głosikiem. – Jestem Bąbel. Szukam kogoś, kto pomoże mi roznieść prezenty, bo mam za dużo jajek dla samego siebie.

Zuzia uśmiechnęła się szeroko. – Chętnie ci pomogę! – zawołała. Razem z Bąblem postanowili, że podarują jajka wszystkim dzieciom w miasteczku, nie tylko tym, które miały najładniejsze ogrody. Najpierw pobiegli do domku Jasia, który był smutny, bo jego rodzice wyjechali w podróż. Zuzia dała mu jajko w kształcie gwiazdki.

Potem odwiedzili małą Olę, która bała się głośnych dźwięków fajerwerków. Bąbel podarował jej jajko w kolorze lawendy, które pachniało spokojem. W końcu trafili do starszej pani Heleny, która mieszkała sama. Zuzia i zajączek zostawili jej koszyczek pełen pisanek i nasion słonecznika.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Zuzia i Bąbel usiedli na pagórku. – To były najpiękniejsze święta – powiedziała Zuzia. – Nie chodzi o to, ile dostaniesz jajek, ale o to, z kim się nimi podzielisz. Bąbel przytulił się do niej i szepnął: – Masz rację, przyjaźń jest najważniejsza.

Wieczorem Zuzia wróciła do domu. Mama zapytała: – Gdzie byłaś? A Zuzia odpowiedziała: – Uczyłam się, jak być dobrym przyjacielem. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie. – To najważniejsza lekcja, jaką można dostać na Wielkanoc.

Tej nocy, gdy Zuzia kładła się spać, przez okno widać było pierwszą gwiazdę. Błyszczała jasno, jakby mówiła: „Dobranoc, Zuziu. Pamiętaj, że dzielenie się radością czyni świat piękniejszym”. Zuzia zamknęła oczy i uśmiechnęła się, wiedząc, że następnego dnia znów będzie mogła pomagać innym.

A Bąbel, mały zajączek, pogalopował w stronę księżyca, niosąc w koszyku obietnicę, że przyjaźń nigdy nie gaśnie – nawet gdy zapadnie cisza i gwiazdy rozświetlą niebo.