Świąteczna Gwiazdka Małego Króliczka

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny pachniały żywicą, mieszkał mały króliczek o imieniu Kicuś. To były jego pierwsze święta Bożego Narodzenia, które naprawdę rozumiał. Wszędzie unosił się zapach pierników i świerku, a śnieg skrzył się jak diamenty.

Pewnego dnia Kicuś spotkał wiewiórkę Kitkę, która z podekscytowaniem opowiadała o prezentach. „Dostanę nowy orzechowy zapas!” – cieszyła się. Kicuś zastanowił się: „A ja? Co ja dostanę? Może gwiazdkę?”

Kicuś postanowił poszukać najpiękniejszej gwiazdki na niebie. Biegał po lesie, zaglądał pod każdą choinkę, ale gwiazdki nie było. Zatrzymał się przy starej sośnie, gdzie mieszkała mądra sowa Zosia.

Sowa Zosia uśmiechnęła się łagodnie. „Kicusiu, gwiazdka nie jest do schowania do kieszeni. Gwiazdka to coś, co czujesz w sercu, gdy jesteś z tymi, których kochasz.” Kicuś nie do końca rozumiał, ale poczuł ciepło.

Kiedy wrócił do norki, zobaczył, że mama i tata przygotowują kolację. Tata zapalił świeczkę, a mama ułożyła na stole marchewki i siano. „To nasza wigilia” – powiedzieli. Kicuś pomógł nakryć do stołu.

Nagle zapukali goście: przyjaciele z lasu – wiewiórka, sowa, a nawet jeż. Wszyscy przynieśli coś od siebie: orzechy, jagody, szyszki. Kicuś poczuł, że to jest właśnie to – wspólne bycie razem.

Po kolacji wszyscy zaśpiewali kolędę. Kicuś patrzył na migoczącą świeczkę i na śnieg za oknem. Czuł, że jego serce jest pełne radości. To był najlepszy prezent.

Kiedy goście rozeszli się, Kicuś położył się w swoim łóżeczku z siana. Mama pogłaskała go po uszku. „Dobranoc, mały gwiazdko” – szepnęła. Kicuś zamknął oczy, a nad lasem świeciła najjaśniejsza gwiazda. Śniło mu się, że jest otulony ciepłem i miłością.