Gwiazdka Małego Pomocnika

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał piesek Kropka. Był mały, biały w czarne łatki i miał największe uszy w całej okolicy. Bardzo kochał święta, a najbardziej lubił patrzeć na gwiazdy. Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawiła się pierwsza gwiazdka, Kropka usłyszał ciche dzwonienie. „Czy to Święty Mikołaj?” – zastanawiał się, merdając ogonkiem.

Kropka wybiegł przed dom i zobaczył, że saneczki Mikołaja utknęły w śnieżnej zaspie. Święty Mikołaj uśmiechnął się i powiedział: „Ojej, zapomniałem nakarmić moje renifery przed podróżą, więc są trochę zmęczone. Czy mógłbyś mi pomóc, Kropko?” Kropka aż podskoczył z radości i obwąchał sanie. „Bardzo chętnie, ale ja jestem taki mały – jak ja mogę pomóc?” – zapytał nieśmiało.

Wtedy z sani wyskoczyła mała elfka Iskierka. Miała zieloną czapeczkę i błyszczące buty. „Każdy może pomóc, jeśli ma dobre serce!” – zaśmiała się. Kropka przypomniał sobie, że w domu ma ciepły koc i garnek zupy. Pobiegł do budy i przyniósł koc dla reniferów, a zupą poczęstował Mikołaja. „Dziękuję, Kropko! Dzielenie się tym, co masz, to właśnie magia świąt!” – powiedział Święty Mikołaj.

„Ale nie zdążę rozwieźć wszystkich prezentów” – westchnął Mikołaj. Kropka szybko pobiegł do sąsiadów: wiewiórki Kitki, zająca Feliksa i sowy Zosi. Każde zwierzę przyniosło coś od siebie: Kitka – orzechy, Feliks – marchewki, a Zosia – małe dzwoneczki. „Zawieziemy je dzieciom, które nie mają zabawek – to będą prezenty od nas wszystkich!” – zaproponował Kropka.

Sanie ruszyły w górę, a Kropka z Iskierką siedzieli z tyłu. Leciały nad lasami, miasteczkami i górami. W każdym domu, gdzie zobaczyli smutną choinkę, zostawiali mały prezent od zwierząt. Dzieci budziły się rano i znajdowały pod choinką orzechy, marchewki albo dzwoneczek. Uśmiechały się, bo wiedziały, że ktoś o nich pomyślał.

Gdy wszystkie prezenty były już rozwinięte, Mikołaj odwiózł Kropkę do domu. „Jesteś prawdziwym pomocnikiem” – powiedział, wręczając mu małą gwiazdkę z napisem: „Dzielenie się radością”. Kropka wszedł do budy, położył się i patrzył przez okno na gwiazdy. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy.

Nagle niebo zasypało się srebrnym pyłem, a księżyc uśmiechnął się do Kropki. Piesek ziewnął, zamknął oczy i słyszał tylko cichutki dźwięk dzwoneczków. „Dobranoc, Kropko” – szepnął wiatr. „Śpij spokojnie, bo jutro znów możesz komuś pomóc”. I Kropka zasnął, śniąc o gwiazdach i prezentach dla wszystkich dzieci na świecie.

A nad lasem świeciła pierwsza gwiazdka – dla każdego, kto ma dobre serce i lubi dzielić się radością. Cisza, spokój i magia świąt na zawsze pozostały w małym domku Kropki.