Bajka o Świętym Mikołaju, który zgubił worek

— Bajka do czytania —

Tuż przed Wigilią, w małej wiosce na krańcu lasu, Święty Mikołaj szykował się do wielkiej podróży. Worek z prezentami był tak ogromny, że ledwo mieścił się na saniach. Nagle, gdy Mikołaj poprawiał uprząż reniferów, usłyszał głośne „trrrach!” – to worek pękł, a wszystkie podarunki rozsypały się po śniegu.

Mikołaj westchnął ciężko. „Ojej, jak ja teraz zdążę wszystko spakować przed północą?” – pomyślał. Z pomocą przybiegły dzieci z wioski: Zosia, Franek i mały Janek. Każde z nich niosło koszyk, a w nim jabłka, orzechy i własnoręcznie zrobione laurki. „Mikołaju, my też chcemy pomóc!” – zawołał Franek. Mikołaj uśmiechnął się ciepło: „Dziękuję, ale to nie są jeszcze prezenty. Musicie poczekać do Wigilii.”

Wtedy z pobliskiego drzewa sfrunęła mądra sowa Mela. „Mikołaju, może zamiast nowych zabawek, podarujesz dzieciom coś wyjątkowego? Czasem najlepszym prezentem jest drobnostka zrobiona z sercem.” Mikołaj zastanowił się chwilę, a potem skinął głową. Razem z dziećmi zebrał rozrzucone upominki i postanowił, że w tym roku każdy dostanie coś małego, ale wyjątkowego.

Zosia zaproponowała, żeby Mikołaj rozdał dzieciom z wioski po jednym jabłku i orzechu, a do tego dołożył po jednej małej zabawce z pękniętego worka. Franek dodał: „A laurki, które zrobiliśmy, niech będą dla tych, którzy nie mają nikogo bliskiego.” Mikołaj był wzruszony. „Jesteście wspaniali. Dzielenie się dobrem to najpiękniejszy prezent.”

Gdy nastał wieczór, Mikołaj wyruszył w drogę. Sanie były lżejsze niż zwykle, a renifery biegły raźno po niebie. Mikołaj odwiedził każdy dom, zostawiając dzieciom jabłka, orzechy i małe zabawki. Wszędzie słychać było śmiech i radość. Najpiękniejsze było jednak to, że dzieci same uczyły się, jak ważne jest dzielenie się z innymi.

Kiedy Mikołaj wrócił do swojej chatki, zmęczony, ale szczęśliwy, usiadł przy kominku. Sowa Mela przysiadła na oparciu fotela. „Dobrze zrobiłeś, Mikołaju. Dziś pokazałeś dzieciom, że największym darem jest dobre serce.” Mikołaj uśmiechnął się i spojrzał w okno, gdzie na niebie błyszczała pierwsza gwiazdka. „Czas na sen” – szepnął. Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza i spokój.