Święty Mikołaj i iskierka dobroci

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej, śnieżnej wiosce na północy mieszkał mały chłopiec o imieniu Mikołaj. Mikołaj uwielbiał zimę, a najbardziej lubił patrzeć, jak gwiazdy mrugają do niego z nieba. Każdego wieczoru siadał przy oknie i marzył, żeby sprawić komuś radość.

Pewnego dnia Mikołaj zobaczył, że jego sąsiad, stary pan Piotr, smutno patrzy przez okno. Staruszek mieszkał samotnie i nie miał już prawie nikogo. Mikołajowi zrobiło się żal pana Piotra i postanowił coś zrobić, by go rozweselić.

Mikołaj pobiegł do domu i zaczął szukać czegoś, co mógłby podarować sąsiadowi. Znalazł mały, srebrny dzwoneczek, który dostał od babci. Dzwoneczek cichutko brzdąkał, a Mikołaj pomyślał: „Może ten dzwonek sprawi, że pan Piotr się uśmiechnie?”.

Zawinął dzwoneczek w ozdobny papier i pobiegł do sąsiada. Zapukał nieśmiało, a gdy pan Piotr otworzył drzwi, Mikołaj podał mu prezent i powiedział: „To dla pana, żeby nie było panu smutno!”. Staruszek spojrzał zdziwiony, ale kiedy rozpakował paczkę i usłyszał dźwięk dzwoneczka, jego oczy zaświeciły radością.

Pan Piotr uściskał Mikołaja i powiedział: „Od dawna nikt nie sprawił mi takiej przyjemności. Dziękuję ci, mały przyjacielu”. Od tego dnia Mikołaj zaczął regularnie odwiedzać pana Piotra, opowiadać mu bajki i razem spędzać czas. Wkrótce inni mieszkańcy wioski też zaczęli pomagać sąsiadowi, a pan Piotr już nigdy nie był samotny.

Mikołaj zrozumiał, że największym darem, jaki można dać drugiemu człowiekowi, jest uwaga i dobroć. Nie trzeba mieć wielkich rzeczy, żeby kogoś uszczęśliwić – wystarczy odrobina serca. I choć dorósł i został Świętym Mikołajem, zawsze pamiętał o tej lekcji.

Kiedy nadeszła pora snu, Mikołaj położył się do łóżka, a przez okno wpadł do pokoju srebrzysty blask gwiazd. Zamknął oczy, słysząc dalekie brzmienie dzwoneczka i uśmiechnął się cicho. Wiedział, że dobroć wróci do niego każdej nocy, otulając go jak miękki koc.