Zagubiony worek Świętego Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym domku na skraju lasu mieszkał Święty Mikołaj. Miał długą, białą brodę, okrągły brzuszek i worek pełen prezentów. Dziś wieczorem miał rozwieźć je wszystkim dzieciom, ale zanim wsiadł do sań, postanowił sprawdzić, czy niczego nie zapomniał.

Otworzył worek i wyjął paczki: lalki, samochodziki, klocki i misie. Wszystkie były pięknie zapakowane w kolorowy papier. Lecz gdy Mikołaj chciał zamknąć worek, zobaczył, że na dnie jest dziura. – Ojej! – zawołał. – Moje prezenty wypadną po drodze!

Wyjrzał przez okno. Na podwórku bawiły się zwierzątka: zajączek, wiewiórka i sowa. – Hej, przyjaciele! – zawołał Mikołaj. – Potrzebuję waszej pomocy. Zgubiłem część prezentów, ale nie wiem gdzie. Może widzieliście?

Zajączek podskoczył radośnie. – Ja widziałem, jak jedna paczka spadła pod świerk! – powiedział. Wiewiórka dodała: – A ja znalazłem dwie małe paczki pod krzakiem malin! Sowa huknęła: – A ja widziałem cały worek w strumyku!

Razem pobiegli nad strumyk. Worek leżał na kamieniu, a woda go nie zmoczyła. Mikołaj był bardzo szczęśliwy. – Dziękuję wam, kochani! – powiedział. – Za waszą pomoc dam wam coś wyjątkowego.

Wyjął z kieszeni małe dzwoneczki i przywiązał je do szyi każdego zwierzątka. – Teraz, gdy zadzwonicie, wszyscy będą wiedzieć, jak bardzo jesteście pomocni i dobrzy – szepnął Mikołaj. Zwierzątka z radością potrząsnęły dzwoneczkami.

Mikołaj wyruszył w drogę, ale po chwili zatrzymał sanie. – Wiecie co? Najpiękniejszym prezentem nie są te paczki. Najpiękniejszy prezent to przyjaciel, który ci pomaga. I wy właśnie takim prezentem byliście dla mnie. Uściskał zwierzątka i odjechał w noc.

Gwiazdy na niebie zaświeciły jasno, a księżyc uśmiechnął się szeroko. W małym domku na skraju lasu zapanowała cisza. Zwierzątka zasnęły przytulone do siebie, a Mikołaj z daleka pomachał im ręką. Dobranoc, dzielne zwierzaki – szepnął wiatr.