Lunka i jej iskierki dobroci

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w malym, zielonym lisku na skraju lak, zyla Lunka – mala biedronka z niezwyklymi kropkami. Jej kropki nie byly zwykle czarne, ale mieniły sie delikatnym, złotym blaskiem, gdy tylko ktos potrzebował pomocy. Lunka marzyła, by zostac superbohaterka, ale nie wiedziała, ze jej supermoc juz w niej drzemie.

Pewnego dnia Lunka usłyszała cichutki płacz. To była mala mrówka, która zgubiła droge do mrowiska. Lunka bez wahania zapytała: 'Czy moge ci jakos pomoc?'. Mrówka wskazała na wysoki kopiec w oddali. Lunka pokazała jej skrót przez liscie i wkrótce mrówka bezpiecznie dotarła do domu. Wtedy Lunka poczuła, jak jej kropki zaczynaja lekko iskrzyc.

Kolejnym razem Lunka zobaczyła gąsienice, która płakała, bo bala sie przejsc przez mały strumyk. 'Nie martw sie,' powiedziała Lunka, 'przytocze ci twardy lisc, po ktorym przejdziesz jak po moscie.' Gąsienica uśmiechnęła sie i bezpiecznie przeszła na druga strone. Kropki Lunki zaświeciły teraz troche mocniej, promiennym, cieplym swiatłem.

Pod wieczór Lunka spotkała zagubionego chrabąszcza, który szukał swojego gniazda. 'Chodz ze mna,' zaproponowała Lunka, 'znam wszystkie zakątki tego lasu.' Poprowadziła go przez mchy i trawy, aż dotarli do gniazda wysoko na drzewie. Chrabąszcz podziękował jej serdecznie, a Lunka poczuła, jak jej kropki rozbłysły jasno, jak małe gwiazdki.

Zastanawiała sie: 'Czy to moja supermoc? Czy pomaganie czyni mnie superbohaterka?' Wtedy zza drzewa wyszła stara, madra sowa. 'Lunko,' powiedziała łagodnie, 'twoje kropki swieca, bo masz w sercu dobroc. Prawdziwy superbohater nie nosi peleryny, ale niesie pomoc innym. To jest twoja najwieksza sila.'

Lunka zrozumiała, ze nie potrzeba magicznych sztuczek ani walki, by byc bohaterem. Wystarczy byc dobrym i uwaznym na innych. Od tego dnia pomagała kazdemu, kogo spotkała – motylom, pszczołom, a nawet malym pasikonikom. A jej kropki iskrzyły sie zawsze, gdy kogos uszczesliwiła.

Kiedy zapadł zmrok, mama Lunki usiadła obok niej na liscu. 'Mamusiu, dzisiaj pomogłam trzem przyjaciołom,' powiedziała Lunka z dumą. Mama przytuliła ja i powiedziała: 'Jestem z ciebie dumna, córeczko. Pamietaj, ze dobroc jest jak swiatełko – im wiecej go dajesz, tym wiecej go masz.'

A potem mama Lunki zaczęła nucić cicha kołysanke, a Lunka, patrzac na gwiazdy mrugajace na niebie, poczuła, jak zmeczenie przyjemnie ogarnia jej ciałko. Wiedziała, ze jutro znów bedzie mogła pomagac, a kropki nadal beda swiecic. Zamknęła oczka, słuchajac szumu traw, i wkrótce zapadła w spokojny, słodki sen.