Pepcia i nocne niebo

— Bajka do czytania —

Pepcia była małą, różową świnką, która mieszkała w przytulnej chatce na skraju łąki. Każdego wieczoru, gdy niebo stawało się granatowe, siadała na progu i patrzyła w górę. Najbardziej lubiła gwiazdy – małe, błyszczące punkciki, które mrugały do niej z wysoka.

Pewnego wieczoru Pepcia powiedziała do mamy: „Mamusiu, chciałabym mieć własną gwiazdkę! Złapię ją i postawię na półce, żeby zawsze mi świeciła.” Mama uśmiechnęła się tajemniczo, ale nic nie odpowiedziała.

Pepcia postanowiła spróbować. Wstała na palce, podskoczyła najwyżej jak mogła, ale gwiazdy były za daleko. Potem przyniosła drabinę i wspięła się na dach – wciąż za wysoko! Zmęczona usiadła na trawie i westchnęła.

Nazajutrz pobiegła do swojego przyjaciela, zajączka Kicusia. „Kiciusiu, pomóż mi złapać gwiazdkę!” – poprosiła. Kicuś podrapał się po uchu i powiedział: „Może użyjemy siatki na motyle?” Razem wybiegli na łąkę z wielką siatką.

Gdy zapadł zmrok, Pepcia i Kicuś machali siatką w stronę nieba. Łapali tylko liście i świetliki, ale żadnej gwiazdy. Kicuś zmęczył się i poszedł spać, a Pepcia została sama, smutna i rozczarowana.

Wtedy podeszła do niej mama. Usiadła obok i przytuliła Pepcię. „Widzisz, kochanie” – powiedziała cicho – „gwiazdy są jak marzenia. Nie można ich złapać, ale można na nie patrzeć i cieszyć się ich blaskiem. Każda gwiazda świeci dla ciebie, nawet jeśli jest daleko.”

Pepcia spojrzała w górę i zobaczyła, że gwiazdy naprawdę mrugają do niej. Uśmiechnęła się szeroko. „Mamo, one są piękne! I nie muszę ich mieć, żeby były moje.” Mama pogłaskała ją po różowym uszku i zaprowadziła do łóżeczka.

Pepcia położyła się pod kołderką, a przez okno widziała migoczące gwiazdy. Zaczęła je liczyć: jedna, druga, trzecia… powieki stawały się coraz cięższe. „Dobranoc, gwiazdeczki” – szepnęła i zasnęła spokojnie, a niebo otuliło ją cichym blaskiem.