Krecik i jego supermoc

— Bajka do czytania —

Mały Krecik mieszkał w przytulnej norce na skraju łąki. Bardzo, ale to bardzo chciał zostać superbohaterem. Niestety – nie umiał latać, nie miał super siły i nie potrafił strzelać laserami z oczu. Czuł się przez to smutny i niepozorny.

Pewnego słonecznego poranka Krecik wyszedł na spacer i spotkał Mrówkę. „Kreciku, pomóż mi proszę – nie mogę udźwignąć tego wielkiego liścia” – poprosiła. Krecik zastanowił się chwilę. Nie mógł go unieść, ale wpadł na pomysł – wykopał pod liściem mały tunel, a liść sam wpadł do dziury. Mrówka była zachwycona i podziękowała mu serdecznie.

Następnie spotkał Wiewiórkę, która płakała, bo jej orzechy potoczyły się do głębokiej nory. Krecik znów użył swojego sprytu – przekopał pod ziemią ścieżkę, która połączyła norę z jej domeczkiem. Orzechy powędrowały prosto pod drzwi. Wiewiórka uścisnęła Krecika i powiedziała: „Jesteś niesamowity!”.

Później Krecik natknął się na Motylka, który nie mógł przelecieć nad strumieniem, bo miał mokre skrzydła. Krecik wykopał pod strumieniem podziemny korytarz. Woda płynęła górą, a Motylek mógł bezpiecznie przejść suchą ścieżką. „Dziękuję! Jesteś prawdziwym superbohaterem!” – zaćwierkał Motyl.

Krecik zdziwił się: „Ja? Przecież nie umiem latać ani strzelać laserami…”. Wtedy Mrówka, Wiewiórka i Motylek odpowiedzieli chórem: „Twoja supermoc to mądrość i dobre serce! Potrafisz znaleźć sposób, by pomóc każdemu!”. Krecik poczuł się bardzo szczęśliwy.

Od tej pory nie martwił się już, że jest mały i słaby. Wiedział, że prawdziwym superbohaterem jest ten, kto pomaga innym – nawet bez peleryny i super siły. A Krecik miał coś lepszego – życzliwe serce i mnóstwo pomysłów.

Tego wieczoru Krecik wrócił do swojej przytulnej norki, położył się na miękkim mchu i zamknął oczy. Przez okno wpadało światło gwiazd, a on westchnął spokojnie. Czuł, że spełnił swoje marzenie – był superbohaterem. Dobranoc, Kreciku.