Bajka o małej strażaczce Isi i zagadkowym dymku

— Bajka do czytania —

W malutkim miasteczku Pogodne Wzgórze, gdzie domki miały kolorowe dachy i uśmiechnięte okna, mieszkała sześcioletnia Isia. Isia uwielbiała patrzeć na remizę strażacką tuż obok swojego przedszkola. Każdego dnia, kiedy strażacy wyjeżdżali z syreną, Isia stawała na palcach i machała im ręką.

Pewnego popołudnia, gdy Isia bawiła się w ogrodzie, zobaczyła unosić się dymek. Dymek nie był duży, ale był tajemniczy. Isia zapamiętała, co mówił strażak pan Stefan: "Zawsze zgłaszaj, gdy coś jest nie tak, nawet jeśli to malutki dymek." Isia pobiegła do remizy, choć trochę się bała.

Pan Stefan właśnie mył czerwony wóz strażacki. "Panie Stefanie, tam, za przedszkolem, unosi się dymek!" – zawołała Isia. Strażak spojrzał w tamtą stronę, uśmiechnął się i powiedział: "Dziękuję, Isiu. Sprawdzimy to."

Strażacy wsiedli do wozu i pojechali tam, gdzie Isia wskazała. Okazało się, że czyjś kominek wypuszczał trochę więcej dymu niż zwykle, ale wszystko było bezpieczne. Pan Stefan wrócił wesoły i pogłaskał Isię po głowie: "Dobrze, że jesteś czujna. Lepiej dmuchać na zimne, jak mówią."

Isia poczuła się dumna. Następnego dnia w przedszkolu pani opowiadała o straży pożarnej, a Isia opowiedziała wszystkim o swoim odkryciu. Dzieci słuchały z otwartymi ustami. "Czy ty też chcesz być strażaczką?" – zapytała koleżanka Zosia. Isia pokiwała głową."

"Wiesz, Isiu" – powiedział pan Stefan, gdy odwiedził przedszkole. "Bycie strażakiem to nie tylko gaszenie pożarów. To także troskliwość i reagowanie na małe sygnały. Każdy może być małym strażakiem, pomagając innym z serca." Isia uśmiechnęła się szeroko.

Od tego dnia Isia wiedziała, że nawet mała dziewczynka może być wielką bohaterką. Wystarczy mieć oczy szeroko otwarte i nie bać się mówić o tym, co widzi. Isia zaczęła też pomagać młodszym dzieciom przejść przez ulicę i dbać o porządek w ogródku przedszkolnym.

Wieczorem, gdy Isia kładła się spać, przez okno zobaczyła gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niej jak małe światełko strażackie. Isia zamknęła oczy i pomyślała: "Jutro znów będę czujna i dobra". I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem swojego małego bohaterskiego serca.