Leon i peleryna pomocnej dłoni

— Bajka do czytania —

Leon miał trzy lata, niebieską pelerynę i wielką wyobraźnię. Każdego ranka wkładał swoją czerwoną maskę i wołał: „Jestem Superleon!”. Mama uśmiechała się i mówiła: „Pamiętaj, synku, prawdziwi superbohaterowie pomagają innym.”

W parku mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Rudzie spadł z drzewa ostatni orzech, który zbierała na zimę. Siedziała smutna na trawie i ocierała łapką oczko. Leon zobaczył ją z daleka.

„Superleon, do akcji!” – szepnął do siebie. Zdjął maskę, żeby Ruda się nie bała, i podszedł powoli. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał miękko. Wiewiórka pokazała na pustą gałąź.

Leon pomyślał chwilę. Miał w kieszeni małe ciasteczko, które dostał od mamy. „Masz, zjedz to – powiedział – orzechy na pewno jeszcze znajdziesz. Możemy poszukać razem!” Ruda przestała płakać i wzięła ciasteczko.

Razem szukali orzechów pod krzakami. Leon znalazł trzy duże, lśniące orzechy. „Dla ciebie” – powiedział i włożył je do małej torebeczki Rudy. Wiewiórka uśmiechnęła się i podskoczyła radośnie.

Wieczorem Leon wrócił do domu zdyszany, ale szczęśliwy. Mama zapytała: „Byłeś dzisiaj superbohaterem?” Leon przytulił ją mocno i odpowiedział: „Tak, pomogłem Rudzie. To było lepsze niż latanie!”.

Mama posłała mu buziaka w czółko i powiedziała: „Jesteś moim najdzielniejszym superbohaterem. Pamiętaj, siła jest w twoim sercu”. Leon ziewnął, a peleryna zsunęła się na podłogę.

Gwiazdy za oknem mrugały do Leona jak małe latarenki. Wziął maskę w rączkę i szepnął: „Dobranoc, przygodo”. Zamknął oczy, a w myślach tańczyły orzechy i wiewiórcze uśmiechy. Spokój wypełnił cały pokój.

Dzisiaj Leon nauczył się, że superbohaterem może być każdy, kto poda rękę drugiemu. A ty, mój mały przyjacielu, też masz w sercu taką moc. Śpij dobrze, a jutro czeka cię własna przygoda.