Bajka o Super Zings i Złotej Iskierce

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Zingolandii mieszkał mały miś o imieniu Zinguś. Miał on najwspanialszą kolekcję Super Zings na świecie – świecące, skaczące, a nawet latające zabawki. Ale najbardziej ze wszystkich kochał swoją Złotą Iskierkę – małą, błyszczącą gwiazdkę, która potrafiła zmieniać kolory.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za tęczowymi górami, Zinguś usiadł na swoim dywanie i zaczął bawić się Iskierką. Nagle usłyszał cichutkie pukanie do okna. To była mała, smutna sójka o imieniu Tupcia.

„Zgubiłem swoją najjaśniejszą piórko – zapłakała Tupcia. – Bez niego nie mogę znaleźć drogi do gniazda przed zmrokiem.” Zinguś spojrzał na swoją Złotą Iskierkę. Pomyślał, że mógłby pożyczyć ją sójce, ale bał się, że już nigdy jej nie odzyska.

Zinguś zamknął oczy i przypomniał sobie, co mówiła mu mama: „Największą mocą Super Zings jest dzielenie się z przyjaciółmi.” Wziął głęboki oddech i podał Iskierkę Tupci. „Weź ją – szepnął. – Oświetli ci drogę.”

Tupcia zawinęła Iskierkę w listek i poleciała w stronę lasu. Zinguś został sam, ale w jego sercu zrobiło się ciepło i jasno. Nagle zobaczył, że z szafy wypełzają inne Zingsy – zielony żółwik, niebieski króliczek i różowy słoń – i zaczynają tańczyć wokół niego.

„Pomogłeś komuś! – zawołały. – To najwspanialsza przygoda ze wszystkich!” Zinguś uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że prawdziwe Super Zings nie są z plastiku ani metalu – one są w sercu, które potrafi być odważne i dobre.

Wkrótce Tupcia wróciła, trzymając w dziobie Złotą Iskierkę. „Dziękuję – powiedziała. – Teraz ja chcę ci coś dać.” I podarowała mu małe, srebrne piórko, które świeciło w ciemności jak mała gwiazdka.

Zinguś położył piórko obok poduszki. Było ciche, spokojne i ciepłe jak uścisk mamy. Zamknął oczy, a w pokoju zapanowała cisza przerywana tylko cichym szeptem wiatru. Nad Zingolandią rozbłysły pierwsze gwiazdy.