Bajka o małym cieniu, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W maleńkim domku na skraju lasu mieszkał Cieniek – mały, puszysty stworek, który wyglądał jak kłębek szarego dymu. Miał okrągłe, błyszczące oczy i ogonek, który drżał, gdy tylko na dworze zapadał zmrok. Cieniek bardzo bał się ciemności. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, on chował się pod swoją mięciutką kołderką i zamykał oczy.

– Mamo, a jeśli w ciemności czai się coś strasznego? – pytał cichutko. Mama Cieniówka głaskała go po główce i mówiła: – Ciemność to tylko brak światła, synku. A to, czego nie widzisz, nie musi być groźne. Ale Cieniek i tak nie mógł przestać się bać. Wyobrażał sobie wielkie, czarne łapy i zgrzytające zęby.

Pewnej nocy, gdy księżyc schował się za chmurą, a w pokoju zrobiło się naprawdę ciemno, Cieniek usłyszał ciche pukanie. Puk-puk-puk. Serduszko zabiło mu mocniej. – Kto tam? – wyszeptał. Z kącika pokoju dobiegł go delikatny, iskrzący się głosik: – To ja, Iskierka. Nie bój się, chcę ci coś pokazać.

Cieniek uchylił jednym okiem kołderkę. Zobaczył maleńkie, złote światełko, które tańczyło w powietrzu. Iskierka była malutka, ale świeciła tak ciepło, że od razu zrobiło się przyjemniej. – Skąd się tu wzięłaś? – zapytał Cieniek. – Mieszkam w twoim pokoju od zawsze – odpowiedziała Iskierka. – Ale pokazuję się tylko tym, którzy mają odwagę zapytać: co jest w ciemności?

Iskierka podleciała bliżej i szepnęła: – Chodź, pokażę ci, co naprawdę kryje się w mroku. Cieniek wstał niepewnie i razem z Iskierką ruszyli w głąb pokoju. Nagle zobaczył, że cień pod stołem wcale nie jest straszny – to tylko jego własny cień, który bawił się z cieniem krzesła. A szelest w kącie? To liście za oknem tańczyły z wiatrem.

– Widzisz? – powiedziała Iskierka, siadając mu na nosku. – Strach to taki mały psotnik, który lubi udawać wielkiego. Wystarczy, że zapalisz światło w swoim sercu – jak ja – i wszystko staje się zwyczajne. Cieniek rozejrzał się i po raz pierwszy nie poczuł lęku. W ciemności dostrzegł kształty, które wcześniej wydawały mu się groźne, a teraz były tylko cichymi przyjaciółmi.

Od tej nocy Cieniek zawsze przed snem zapraszał Iskierkę do swojego pokoju. Kładł się wygodnie, patrzył, jak tańczy na suficie, i czuł się bezpiecznie. Wiedział już, że ciemność to nie wróg, a tylko inna pora dnia, w której można odkrywać rzeczy niewidoczne w blasku słońca.

I tak, gdy gwiazdy rozsypały się na niebie jak srebrny pył, Cieniek zamknął oczy. Iskierka przygasała powoli, aż została tylko maleńka kropka światła, która kołysała go do snu. – Dobranoc, Iskierko – szepnął. – Dobranoc, Cienku – odpowiedziała cisza. I w tej ciszy, otulony spokojem, zasnął snem najpiękniejszym na świecie.