Bajka o małym zajączku i przyjaznej ciemności

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tuwinek mieszkał w przytulnej norce na skraju łąki. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, a mama zapalała lampkę na stoliku, Tuwinek wtulał się w kocyk i patrzył na ciemność za oknem. Ciemność wydawała mu się ogromna i trochę straszna.

Pewnego wieczoru Tuwinek zapytał mamę: 'Mamo, dlaczego ciemność jest taka duża i czarna? Czy ona chce nas połknąć?' Mama zajączka przytuliła go mocno i powiedziała: 'Ciemność nie jest zła, synku. Ona po prostu otula świat, żeby wszystko mogło odpocząć. A w środku nocy kryją się małe, przyjazne światełka.'

Tuwinek nie do końca rozumiał, ale bardzo chciał zobaczyć te światełka. Mama zdmuchnęła lampkę, a w oknie pojawiły się malutkie, migoczące punkciki. 'To świetliki' – szepnęła mama. 'One tańczą w ciemności i pokazują, że noc może być piękna.'

Zajączek wyjrzał przez okno i zobaczył, jak świetliki unoszą się nad łąką, mrugając do siebie złocistym blaskiem. Jeden z nich podleciał bliżej i usiadł na parapecie. 'Cześć, jestem Lumi' – powiedział cichutko. 'Nie bój się ciemności, to mój dom. Chodź, pokażę ci, jaka jest przyjazna.'

Tuwinek odważył się wyjść przed norę. Lumi tańczył przed nim, a inne świetliki dołączyły, tworząc migoczącą ścieżkę. Ciemność nagle nie wydawała się już taka straszna – była miękka jak aksamit i pachniała świeżą trawą. Zajączek poczuł, że noc może być przyjaciółką.

Po chwili Lumi usiadł na nosku Tuwinka i powiedział: 'Widzisz? Ciemność to tylko koc, który okrywa świat do snu. A my, świetliki, jesteśmy jak małe gwiazdki, które mówią: wszystko jest w porządku.' Tuwinek ziewnął, czując, że oczy mu się kleją.

Mama zajączka wzięła go na ręce i zaniosła do norki. 'Czas spać, mój dzielny króliczku' – szepnęła, całując go w czółko. Tuwinek spojrzał jeszcze raz na świetliki tańczące za oknem i uśmiechnął się. Ciemność nie była już straszna – była przyjaciółką, która przynosi sen.

Tej nocy Tuwinek zasnął spokojnie, a świetliki migotały w rytm jego oddechu. Nad łąką zapadła cisza, a księżyc uśmiechał się do wszystkich, którzy już spali. Dobranoc, mały zajączku – szumiały trawy. Dobranoc – szeptały gwiazdy.