Bajka o małym cieniu, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie słońce chowało się za pagórkami, a księżyc wieszał swoje srebrne lampiony na niebie, mieszkał mały Cienioludek. Miał miękkie, szare futerko i wielkie, błyszczące oczy, które w dzień patrzyły ciekawie, ale gdy zapadał zmrok, robiły się smutne i przestraszone.

Cienioludek bał się ciemności. Gdy tylko ostatni promyk słońca znikał, on chował się pod swoim listkiem i drżał. „A co, jeśli w ciemności czai się coś strasznego?” – szeptał do siebie. Jego przyjaciele, wesołe świetliki, już dawno poszły spać, a on nie mógł zmrużyć oka.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc był szczególnie jasny, Cienioludek usłyszał ciche pukanie. To była mała sowa o imieniu Mądrala. „Dlaczego nie śpisz?” – zapytała. „Boję się ciemności” – odpowiedział Cienioludek. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Chodź, pokażę ci coś.”

Mądrala zaprowadziła go na polanę, gdzie rosły grzyby, które świeciły delikatnym, zielonym światłem. „To grzyby księżycowe” – wyjaśniła. „One pokazują, że ciemność nie jest pusta. W nocy też jest pełno życia i piękna.” Cienioludek patrzył zdumiony – światła tańczyły wokół nich jak maleńkie gwiazdy.

Potem sowa zaprowadziła go nad strumyk, który w blasku księżyca mienił się srebrem. „Słyszysz?” – szepnęła. „Strumyk nuci kołysankę. To dźwięk, który usypia cały las.” Cienioludek przytulił się do miękkiego piórka Mądrali i poczuł, że jego serce bije spokojniej.

„Wiesz” – powiedziała sowa – „strach to tylko cień, który znika, gdy zapalisz małe światełko w swoim sercu. Pomyśl o czymś miłym, na przykład o tym, jak w dzień biegasz po łące.” Cienioludek zamknął oczy i wyobraził sobie słoneczne pole pełne kwiatów. Strach powoli odchodził.

Wrócili do domku Cienioludka. Sowa podała mu maleńką latarenkę zrobioną z muszelki, w środku której migotało ciepłe, złote światełko. „To dla ciebie” – powiedziała. „Gdy się boisz, zapal ją i pomyśl o naszej przygodzie.” Cienioludek uśmiechnął się i położył latarenkę obok swojego posłania.

Tej nocy, po raz pierwszy od dawna, Cienioludek zasnął spokojnie. Śniło mu się, że tańczy z księżycowymi grzybami, a sowa nuci mu kołysankę. Gdy obudził się rano, wiedział, że ciemność nie jest wrogiem – to tylko czas, gdy gwiazdy opowiadają swoje historie. I tak, z latarenką przy sercu, zasnął głęboko, a wokół niego zapanowała cisza i spokój.