Króliczek Kicuś i tajemnica ciemności

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Kicuś mieszkał w norce pod wielkim, starym dębem. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, a w norce robiło się coraz ciemniej, Kicuś czuł dziwny niepokój. Jego długie uszy stawały się sztywne, a serduszko biło szybciej. „Mamo, a co jeśli w ciemności czai się coś strasznego?” – pytał cichutko, tuląc się do miękkiego futerka mamy.

Mama króliczka uśmiechnęła się łagodnie i pogłaskała synka po główce. „Widzisz te drobinki kurzu, które tańczą w promieniach zachodzącego słońca? To takie małe iskierki. Kiedy robi się ciemno, one nie znikają – one po prostu układają się do snu, tak jak ty.”. Kicuś spojrzał w górę, ale widział tylko mrok. „Ale ja boję się, że nic nie widzę…” – szepnął.

Wtedy mama podniosła go delikatnie i wyniosła na zewnątrz. Na niebie świecił wielki, okrągły księżyc, a wokół niego migotały gwiazdy. „Popatrz” – powiedziała mama – „księżyc jest jak wielka lampka nocna. On nigdy nie gaśnie, nawet gdy chmury go przesłonią. A gwiazdy to mili przyjaciele, którzy mrugają do ciebie, żebyś wiedział, że nie jesteś sam.”

Kicuś poczuł, że jego strach robi się mniejszy. „A co z tymi dziwnymi cieniami na ścianie norki?” – zapytał jeszcze niepewnie. Mama wzięła jego łapkę i pokazała na własne cienie na trawie. „Widzisz? Cienie to tylko zabawa światła i ciemności. Kiedy rano wstanie słońce, one znikną, ale pamiętaj – to my tworzymy cienie, a nie one nas.”

Zabrali do norki małą latarkę, którą tata króliczek przyniósł z wyprawy. Mama zapaliła ją na chwilę, a promyk światła rozjaśnił kącik, w którym spały pluszowe marchewki. „Od dziś to twoja tajna broń” – powiedziała. „Gdy tylko poczujesz strach, zapalisz latarkę i zobaczysz, że ciemność jest tylko zaproszeniem do snu.”

Kicuś położył się na swoim miękkim posłaniu, a latarkę położył obok poduszki. Zamknął oczy i wyobraził sobie, że gwiazdy śpiewają mu cichutką kołysankę. Poczuł, jak ciepło mamy otula go ze wszystkich stron. „Mamo, już się nie boję” – wyszeptał. „Księżyc jest moim przyjacielem.”

Mama cmoknęła go w czoło i przykryła kocykiem z liści. „Dobranoc, mały odważny króliczku. Pamiętaj, że ciemność to tylko druga strona światła, a strach to uczucie, które mija, gdy pomyślisz o czymś miłym.” I tak Kicuś, z uśmiechem na pyszczku, zasnął spokojnie, słysząc już tylko szum wiatru i bicie własnego serduszka.

Na niebie zapaliły się wszystkie gwiazdy, a księżyc uśmiechnął się do śpiącego króliczka. W nocy nic go nie obudziło, bo wiedział, że rano znów zobaczy słońce i będzie biegał po łące. A jeśli kiedyś strach znowu zapuka do jego serca, Kicuś po prostu włączy swoją małą latarkę i przypomni sobie, że zawsze ma wokół siebie miłość.