Świetliki w sypialni

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Szarus bardzo nie lubił, gdy mama gasiła lampkę przed snem. Ciemność wydawała się ogromna i zimna, a w kącie pokoju, za stertą książek, kryły się straszne cienie. Każdego wieczoru Szarus kulił się pod kołdrą i zamykał oczy, choć serduszko biło mu jak oszalałe.

Pewnego wieczoru mama usiadła na brzegu łóżka i pogłaskała synka po uszach. – Dlaczego się boisz, Skarbie? – zapytała cicho. – Bo w ciemności nic nie widzę – szepnął Szarus. – A co, jeśli ktoś tam jest? Mama uśmiechnęła się tajemniczo i otworzyła okno.

– Popatrz – powiedziała, wskazując na niebo. – Tam, wysoko, mieszka księżyc. On jest jak lampka – świeci srebrnym światłem. A dookoła niego jego przyjaciele: małe gwiazdki. Każda z nich to odrobina światła, specjalnie dla ciebie, żebyś wiedział, że nie jesteś sam.

Szarus wyjrzał przez okno. Na granatowym niebie rzeczywiście błyszczały gwiazdki. Jedna z nich zamrugała do niego. – Hej! – zdziwił się zajączek. – Ona do mnie mruga! Mama przytuliła go mocno. – A teraz spójrz w dół, na łąkę. Widzisz te zielone iskierki? To świetliki. Tańczą dla ciebie, żeby rozweselić noc.

– Świetliki? – Szarus wychylił się przez parapet. Rzeczywiście, nad trawą unosiły się małe, żółto-zielone punkciki. Tańczyły, tworzyły kółka i zygzaki. Były takie delikatne i wesołe! Zajączek poczuł, że w jego sercu robi się cieplej.

– A w moim pokoju? – zapytał jeszcze cicho. Mama zmrużyła oczy. – W twoim pokoju też jest mnóstwo światełek. Popatrz – lampka na biurku ma mały, zielony diod. A przez zasłonę wpada blask księżyca. I jeszcze twoja pluszowa gwiazdka, którą dostałeś od babci. Ona też świeci w ciemności.

Szarus rozejrzał się dookoła. Rzeczywiście – widział malutkie światełka: zieloną diodę, srebrzysty pasek księżyca na podłodze i brokatowe oczka pluszowej gwiazdki. Ciemność nagle nie była taka straszna. Wręcz przeciwnie – stała się miękka i aksamitna, jak koc utkany z nocy.

– Wiesz co, mamo? – powiedział Szarus, ziewając. – Chyba już nie boję się ciemności. Są w niej światła. I jesteś ty. I księżyc. I świetliki. Mama pocałowała go w czoło i zgasiła lampkę. – Dobranoc, mój dzielny zajączku. Śpij dobrze, a noc przyniesie ci piękne sny.

I tak mały Szarus zasnął spokojnie, wsłuchany w szumiący wiatr i patrząc na tańczące za oknem świetliki. Wiedział, że ciemność to tylko druga strona dnia, a w każdej nocy kryją się małe, przyjazne światełka. Dobranoc, Szarusie. Dobranoc.