Bajka o stacji kosmicznej dla dzieci

— Bajka do czytania —

Hania mieszkała na stacji kosmicznej razem z mamą i tatą. Ich dom unosił się wysoko nad Ziemią, a z okien widać było gwiazdy i wielką, błękitną planetę. Hania uwielbiała patrzeć na Ziemię i marzyć o podróżach.

Pewnego dnia, podczas spaceru w przestronnym korytarzu stacji, Hania zobaczyła coś małego i błyszczącego. Leżało na podłodze, tuż obok wielkiego okna. To był malutki kamyk, srebrzysty jak księżyc.

Hania pochyliła się i wzięła go do ręki. Kamyk był ciepły i lekko drżał. – Kim jesteś? – zapytała szeptem. Ku jej zdziwieniu, kamyk odpowiedział cichym, dźwięcznym głosem: – Jestem Pyłkiem z planety Iskra. Zgubiłem się w kosmosie i trafiłem tutaj.

Pyłek opowiedział Hani, że jego planeta była mała i pełna tańczących świateł. – U nas wszyscy są okrągli i błyszczący – powiedział. – A ty jesteś inna. Masz ręce i nogi, i mówisz w dziwny sposób. Hania uśmiechnęła się. – Ty też jesteś inny, ale to nic złego.

Postanowili zostać przyjaciółmi. Hania pokazała Pyłkowi stację: laboratorium, ogród z kwiatami i wielką salę, gdzie sterowano lotem. Pyłek zachwycał się wszystkim, a jego srebrzysty blask rozświetlał ciemne zakamarki.

Wieczorem usiedli przy oknie. – Patrz, tam jest twoja planeta? – zapytała Hania, wskazując na migoczącą gwiazdę. – Nie, moja jest dalej – odpowiedział Pyłek. – Ale kiedy patrzę na gwiazdy, czuję, że jestem w domu. Hania przytuliła go delikatnie.

Nagle z głośników rozległ się głos mamy: – Haniu, pora spać. Dziewczynka westchnęła. – Muszę iść, Pyłku. Ale możesz zostać ze mną na zawsze? Kamyk zamigotał radośnie. – Chętnie. Nauczyłem się, że nawet w kosmosie można znaleźć przyjaciela.

Hania położyła się do łóżka, trzymając Pyłka w dłoni. Za oknem gwiazdy tańczyły cicho, a stacja kosmiczna nuciła swoją kołysankę. – Dobranoc, mały przyjacielu – szepnęła. – Dobranoc, Haniu – odpowiedział Pyłek. I tak zasnęli, otuleni ciszą i blaskiem gwiazd.