Bajka o sprawiedliwym podziale

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkała wiewiórka Ruda. Była pracowita i zawsze zbierała orzechy na zapas. Pewnego dnia znalazła pod drzewem całe mnóstwo orzechów laskowych.

Ruda ucieszyła się ogromnie. Już chciała zanieść orzechy do swojej dziupli, gdy zobaczyła małego ptaszka o imieniu Śpioszek. Ptaszek wyglądał na smutnego i zmęczonego. „Dzień dobry, Śpioszku. Co się stało?” – zapytała Ruda. „Zgubiłem drogę do gniazda i jestem głodny” – zaćwierkał cicho Śpioszek.

Ruda spojrzała na orzechy, a potem na ptaszka. Pomyślała, że powinna się podzielić. Ale jak zrobić to sprawiedliwie? Postanowiła dać Śpioszkowi połowę orzechów. Położyła je na liściu. Jednak Śpioszek miał malutki dziób i ledwo mógł unieść jeden orzech.

Ruda zmarszczyła czoło. „To nie jest sprawiedliwe” – powiedziała. „Ty masz mały dziób, a ja duże łapki. Potrzebujesz orzechów, które łatwo rozłupać.” Wybrała więc kilka miękkich orzechów laskowych i dała je ptaszkowi. Resztę, twardsze, schowała dla siebie.

Śpioszek dziobnął orzech i uśmiechnął się. „Dziękuję, Rudo. To bardzo sprawiedliwe, bo ja nie poradziłbym sobie z twardymi” – zaćwierkał. Ruda poczuła ciepło w sercu. Zrozumiała, że sprawiedliwość to nie zawsze równe dzielenie na pół, ale dawanie każdemu tyle, ile naprawdę potrzebuje.

Od tego dnia Ruda zawsze pytała innych, czego potrzebują. A Śpioszek wrócił do swojego gniazda, opowiadając wszystkim o dobrej wiewiórce. Las stał się miejscem, gdzie każde zwierzę czuło się wysłuchane.

Gdy zapadł wieczór, Ruda weszła do swojej dziupli. Przez okno widać było gwiazdy. „Jutro też będę starała się być sprawiedliwa” – szepnęła do siebie. Zamknęła oczka i zasnęła spokojnie, a księżyc kołysał ją do snu.