Bajka o tym, jak Zajączek Skoczek nauczył się przebaczać

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolince, gdzie kwiaty pachniały jak miód, a strumyk śpiewał wesołe piosenki, mieszkał mały Zajączek Skoczek. Miał on mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które stawały prosto, gdy był ciekawy. Skoczek uwielbiał bawić się z przyjaciółmi: Wiewiórką Kitką i Jeżykiem Kolczatkiem. Razem skakali po łące, zbierali jagody i budowali zamki z patyków.

Pewnego słonecznego poranka Skoczek znalazł pod wielkim dębem najpiękniejszą marchewkę, jaką kiedykolwiek widział. Była pomarańczowa jak zachód słońca, a jej listki lśniły od rosy. Zajączek aż podskoczył z radości i pobiegł pokazać ją przyjaciołom. – Popatrzcie! – zawołał, trzymając marchewkę wysoko. – To będzie nasza wspólna przekąska!

Kitka i Kolczatek byli zachwyceni. – Ale jest duża! – pisnęła Wiewiórka. – I pewnie słodka! – dodał Jeżyk, oblizując się. Postanowili, że podzielą się marchewką po południu, gdy wrócą z zabawy w chowanego. Skoczek położył marchewkę na mchu pod dębem i pobiegł za przyjaciółmi.

Kiedy po długiej zabawie wrócili zmęczeni i głodni, marchewki już nie było. Na mchu leżały tylko dwa małe kawałki. – Kto to zrobił? – zapytał Skoczek ze złością. Jego uszy opadły, a serce zabiło mocno. Kitka i Kolczatek spojrzeli po sobie. – To nie my – powiedzieli cicho. Ale Skoczek był tak zły, że nie chciał słuchać. – Kłamiecie! – krzyknął i pobiegł do swojej norki, trzaskając drzwiczkami.

Przez cały dzień Skoczek siedział sam w norce. Myślał o marchewce i o tym, jak bardzo jest smutny. Chciał się bawić, ale gniew ściskał mu brzuszek. Wieczorem do norki zapukała mądra Sowa Zosia. – Widzę, że coś cię gryzie, Skoczku – powiedziała łagodnie. – Opowiedz mi, co się stało. Zajączek opowiedział o marchewce i o tym, jak przyjaciele go oszukali.

Sowa Zosia pokiwała głową. – A czy wiesz na pewno, że to oni? Może przyszedł ktoś inny? Skoczek zmarszczył czoło. – Nie wiem… – przyznał. – Gniew sprawił, że przestałeś myśleć – powiedziała Sowa. – Przebaczenie jest jak ciepły kocyk: otula serce i sprawia, że znów jest lekko. Spróbuj porozmawiać z przyjaciółmi, zanim osądzisz.

Następnego ranka Skoczek odważył się wyjść z norki. Kitka i Kolczatek siedzieli pod dębem smutni. – Przepraszamy – powiedzieli razem. – Kiedy wróciliśmy, zobaczyliśmy, że lisica porwała marchewkę. Uratowaliśmy tylko te dwa kawałki. Skoczek poczuł, jak gniew odpływa. – Ja też przepraszam – szepnął. – Powinienem was wysłuchać. Przebaczył wam i poczuł wielką ulgę.

Przyjaciele przytulili się, a potem podzielili się resztkami marchewki. Była trochę sucha, ale smakowała jak najsłodszy miód, bo zjedli ją razem. Wieczorem Skoczek leżał w swojej norce, patrząc przez okno na gwiazdy. Czuł spokój w sercu. – Przebaczenie naprawdę jest jak ciepły kocyk – pomyślał i zasnął z uśmiechem.