Kicuś i wielkie skakanie

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Kicuś mieszkał na zielonej łące. Uwielbiał biegać i skakać, ale najbardziej chciał wygrać w wielkich zawodach skoków. Każdego dnia ćwiczył, skacząc z kamyka na kamyk, ale wciąż mu nie wychodziło tak, jakby chciał.

Pewnego dnia spotkał jeża Igiełkę, który też lubił skakać. Igiełka nie był szybki, ale skakał z radością. Kicuś zapytał: 'Dlaczego się tak cieszysz, skoro nie skaczesz najwyżej?' Igiełka odpowiedział: 'Bo skakanie sprawia mi przyjemność, a nie chodzi o to, by być najlepszym.'

Kicuś nie rozumiał. Postanowił więc trenować jeszcze więcej. Skakał przez kałuże, przez krzaczki, a nawet przez małe pagórki. Ale im bardziej się starał, tym bardziej był zmęczony i smutny, bo wciąż nie był taki, jak sobie wymarzył.

Nadszedł dzień zawodów. Na łące zebrały się zwierzęta: wiewiórki, zające, a nawet sowa. Kicuś stanął na linii startu. Skoczył, ale upadł. Inne zwierzęta skakały lepiej. Kicuś poczuł łzy w oczach.

Wtedy Igiełka podszedł do niego i powiedział: 'Chodź, pobawimy się razem. Może zrobimy skoki w parze?' Kicuś zgodził się. Razem skakali, śmiali się, a nawet wymyślili nowy skok – obrót w powietrzu. Inne zwierzęta też dołączyły.

Zabawa trwała długo. Kicuś zapomniał o wygranej. Czuł się szczęśliwy, bo miał przyjaciół. Zrozumiał, że sport to nie tylko rywalizacja, ale przede wszystkim wspólna radość.

Wieczorem, gdy księżyc wstał nad łąką, Kicuś wrócił do swojej norki. Położył się na miękkim sianku i zamknął oczy. Pomyślał o dzisiejszym dniu i uśmiechnął się. Nad łąką zaświeciły gwiazdy, a Kicuś zasnął spokojnie. Dobranoc, króliczku.