Skaczące przygody Zajączka Hopka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał Zajączek Hopek. Miał mięciutkie, szare futerko i długie, czujne uszy. Bardzo chciał skakać wysoko, tak jak jego starsi bracia, ale za każdym razem lądował na nosie.

Pewnego słonecznego poranka Hopek zobaczył, jak inne zajączki skaczą po łące, dotykając chmur ogonkami. „Ja też chcę!” – pisnął i podskoczył. Niestety, zamiast w górę, poleciał w bok i wylądował w krzaku malin.

Mama Zajączka podeszła do niego i powiedziała: „Skakanie to sport, który wymaga próbowania. Nie zrażaj się, Hopku. Spróbuj jeszcze raz, tylko wolniej.” Hopek westchnął, ale postanowił posłuchać mamy.

Zaczął od małych podskoków na leśnej polanie. Skakał nad kamykami, potem nad niskimi grzybkami. Z każdym skokiem czuł, jak jego nóżki stają się silniejsze. Nawet tata zajączek przyszedł mu pogratulować: „Brawo, synku! Ćwiczenie czyni mistrza!”

Następnego dnia Hopek zaprosił swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Rudię, do wspólnego skakania. Rudia uwielbiała biegać i skakać po drzewach. Razem urządzili małe zawody – kto dalej skoczy z pagórka. Hopek skakał coraz lepiej, a przy tym oboje śmiali się głośno.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Hopek stanął na najwyższym pagórku. Rozbiegł się, odbił i – hop! – poszybował wysoko, aż musnął czubek sosny. „Udało się!” – krzyknął z radością. Jego serduszko biło mocno, ale z dumy, nie ze strachu.

Wieczorem mama pogłaskała Hopka po głowie. „Widzisz, synku? Sport to nie tylko wygrywanie. To radość z tego, że próbujesz i że się ruszasz. Jesteś dzielny.” Hopek przytulił się do mamy, czując, jak zmęczenie zamienia się w słodki spokój.

Gwiazdy na niebie mrugały do niego, a wiatr szeptał: „Hopku, czas na sen.” Zajączek zamknął oczy, marząc o jutrzejszych skokach. W lesie zapanowała cisza, a księżyc otulił go ciepłym blaskiem. Dobranoc, Hopku. Dobranoc, mały sportowcu.