Bajka o tym, jak zajączek Skoczek nauczył się grać w drużynie

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a strumyk śpiewał wesołe piosenki, mieszkał mały zajączek o imieniu Skoczek. Skoczek był najszybszym zajączkiem w całej okolicy – potrafił przeskoczyć nawet najszerszą kałużę! Każdego dnia biegał po łące, ćwiczył skoki i liczył, ile razy okrążył wielki dąb.

Pewnego dnia sowa Mądrala ogłosiła, że w lesie odbędą się Wielkie Zawody Sportowe. – Będą biegi, skoki w dal i sztafeta! – pohukiwała. Skoczek podskoczył z radości. – Na pewno wygram! – zawołał i od razu pobiegł trenować. Przeskakiwał nad krzakami, ścigał się z wiatrem i czuł, że jest niezwyciężony.

Gdy nadszedł dzień zawodów, wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. Był miś Michał, wiewiórka Wiki, bóbr Bobek i wiele innych. Najpierw odbyły się biegi indywidualne. Skoczek pędził jak strzała i zdobył złoty medal! Machał nim dumnie, a koledzy mu gratulowali. – Jesteś super! – krzyczała wiewiórka. Skoczek uśmiechnął się szeroko.

Potem ogłoszono sztafetę – bieg drużynowy. Każda drużyna musiała mieć cztery osoby. Skoczek został kapitanem swojej grupy. W jego drużynie znaleźli się: miś Michał, który był silny, ale powolny, wiewiórka Wiki, która rozpraszała się przy każdej muszce, i bóbr Bobek, który zawsze gubił drogę.

Skoczek westchnął. – Z taką drużyną nie wygramy! – mruknął pod nosem. Trenowali razem, ale Skoczek ciągle narzekał, że inni są za wolni. Michał przewracał się na zakrętach, Wiki gapiła się na chmury, a Bobek biegł w złym kierunku. Skoczek krzyczał: – Zróbcie to dobrze! – ale koledzy robili się smutni.

Wiewiórka Wiki podeszła do Skoczka ze łzami w oczach. – Skoczku, my naprawdę się staramy. Ale ty nas tylko ganisz. Może zamiast się złościć, pomożesz? Skoczek spuścił uszy. Zrozumiał, że bycie kapitanem to nie tylko wygrywanie, ale też wspieranie innych. – Przepraszam – powiedział cicho. – Pokażę wam, jak biegać lepiej.

Od tego momentu Skoczek zmienił podejście. Nauczył misia, jak stawiać łapy, żeby się nie przewracać. Wiewiórce pokazał, jak skupić się na mecie. Bobrowi narysował patykiem trasę. Ćwiczyli razem, śmiejąc się i pomagając sobie. Skoczek już nie chciał być najlepszy – chciał, żeby drużyna była wspaniała.

W dniu sztafety na polanie zebrały się wszystkie zwierzęta. Skoczek biegł pierwszy i przekazał pałeczkę Michałowi. Miś biegł pewnie, potem Wiki pędziła jak wiatr, a Bobek trafił prosto na metę! Nie wygrali pierwszego miejsca, ale zdobyli srebrny medal. Wszyscy skakali z radości i przytulali się.

Skoczek spojrzał na swoich przyjaciół i uśmiechnął się. – Wiecie co? To srebro jest cenniejsze niż złoto, bo zdobyliśmy je razem – powiedział. Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad lasem, Skoczek wrócił do swojej norki. Czuł się szczęśliwy, wiedząc, że prawdziwa siła tkwi w przyjaźni i współpracy.