Bajka o niezwykłej Śnieżce i siedmiu przyjaciołach z Leśnej Łąki

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie, gdzie śnieg padał tylko wtedy, gdy księżyc uśmiechał się do gwiazd, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Śnieżka. Nie była księżniczką, nie miała kryształowych pantofelków ani zamku. Miała za to wielkie serce i niezwykły dar – potrafiła słuchać szumu wiatru i śpiewu ptaków. Pewnego dnia, gdy błądziła po lesie, trafiła na maleńką chatkę, w której mieszkało siedmiu niezwykłych przyjaciół.

W chatce, ukrytej wśród starych sosen, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich był inny: jeden uwielbiał liczyć gwiazdy, drugi piekł najpyszniejsze ciasteczka z miodem, trzeci zbierał kolorowe kamyki, a czwarty śpiewał kołysanki dla wiewiórek. Piąty krasnoludek był cichy i lubił patrzeć na zachód słońca, szósty zawsze miał w kieszeni garść orzechów dla leśnych zwierząt, a siódmy – ten najmniejszy – marzył o tym, by nauczyć się latać na liściu klonu.

Śnieżka od razu polubiła swoich nowych przyjaciół. Postanowiła zamieszkać z nimi, ale pod jednym warunkiem: każdego dnia będzie im pomagać w ich zadaniach. I tak zaczęła się ich wspólna przygoda. Śnieżka uczyła się od krasnoludków, jak cieszyć się małymi rzeczami: ciepłem ognia, zapachem chleba, śmiechem roznoszącym się po lesie.

Pewnego razu do chatki zawitał tajemniczy gość – stara kobieta z koszykiem pełnym błyszczących przedmiotów. 'Drogie dzieci,' powiedziała chrapliwym głosem, 'mam tu dla was cudowne skarby: złote monety, diamentowe pierścienie i jedwabne wstążki. Dajcie mi tylko to, co macie najcenniejszego, a wszystko będzie wasze.' Krasnoludki spojrzały po sobie z niepokojem.

Najstarszy krasnoludek, Borys, odparł spokojnie: 'Dziękujemy, ale naszym najcenniejszym skarbem jest przyjaźń i wspólne chwile. Nie oddamy ich za żadne bogactwa.' Kobieta prychnęła i odeszła, a w powietrzu pozostał tylko zapach zwiędłych kwiatów. Śnieżka zrozumiała wtedy, że prawdziwe bogactwo nie leży w złocie, ale w sercach bliskich osób.

Od tamtej pory Śnieżka i krasnoludki jeszcze bardziej doceniali to, co mieli. Każdego wieczoru siadali razem na polanie, patrzyli na gwiazdy i opowiadali sobie historie. Śnieżka nauczyła ich, że każdy z nich jest wyjątkowy i że nie trzeba niczego udowadniać, by być kochanym.

Nawet gdy nadchodziły trudne dni – gdy wiatr wył za oknami, a śnieg zasypywał ścieżki – w chatce panowała radość. Krasnoludki tańczyły wokół stołu, a Śnieżka grała na fujarce zrobionej z trzciny. Wiedzieli, że dopóki są razem, żadna zima im nie straszna.

I tak mijały dni, tygodnie i miesiące. Śnieżka nigdy nie wróciła do swojego dawnego domu, bo znalazła prawdziwy dom w sercach siedmiu przyjaciół. A gdy zapadał zmrok, krasnoludki kładły się spać, a Śnieżka szeptała im na dobranoc: 'Śpijcie spokojnie, wasze serca są czyste jak pierwszy śnieg.' I wtedy w chatce zapadała cisza, a księżyc kołysał ich do snu srebrzystym blaskiem.