Śnieżynka i siedmiu przyjaciół

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małej chatce na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Śnieżynka. Miała kruczoczarne włosy, ale ponieważ uwielbiała zimę, wszyscy mówili na nią Śnieżynka.

Pewnego mroźnego poranka Śnieżynka wybrała się do lasu, by nazbierać jagód na zimowe konfitury. Szła i szła, ale nagle niebo zaciągnęło się chmurami i zaczął padać gęsty śnieg. Śnieżynka zgubiła drogę i zrobiło jej się smutno.

Wędrując przez zaspy, zobaczyła w oddali małe światełko. Podeszła bliżej i ujrzała śliczny, drewniany domek, z komina którego unosił się dym. Zapukała nieśmiało do drzwi.

Drzwi otworzył mały krasnoludek w czerwonej czapeczce. Za nim stało sześciu innych krasnoludków, wszyscy uśmiechnięci. – Wejdź, wejdź – zaprosili. – Jest ciepło i pachnie piernikami!

Śnieżynka weszła do środka. W domku było przytulnie: palił się ogień, a na stole czekały gorąca herbata i ciasteczka. Krasnoludki opowiedziały jej, że przygotowują zapasy na zimę i opiekują się leśnymi zwierzętami.

– Może nam pomożesz? – zapytał jeden z krasnoludków. Śnieżynka chętnie się zgodziła. Razem ulepili pierniczki, posegregowali orzechy i przyszyli guziki do połatanych kocy.

Nagle za oknem usłyszeli ciche piski. To mały zajączek zaplątał się w jeżyny. Krasnoludki i Śnieżynka wybiegli na dwór, ostrożnie uwolnili zajączka i nakarmili go marchewką.

Kiedy zbliżył się wieczór, krasnoludki odprowadziły Śnieżynkę do jej domku. Mama bardzo się ucieszyła, a Śnieżynka opowiedziała jej o swoich nowych przyjaciołach.

Tej nocy Śnieżynka położyła się do łóżka, a przez okno wpadało miękkie światło gwiazd. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się, czując w sercu ciepło przyjaźni. Dobranoc, Śnieżynko – szepnął wiatr, kołysząc ją do snu.